Νέα της Ιεραποστολής

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Ο άγιος Ονήσιμος και η διακονία των φυλακισμένων

Πριν από 1 εβδομάδα

Ο Ονήσιμος καταγόταν από την πόλη των Κολοσσών. Ήταν δούλος του αποστόλου Φιλήμονα, όπως φανερώνει ο απόστολος Παύλος στην ομώνυμη επιστολή του (Φιλήμ. 16). Δεν εκτίμησε τα αγαθά και τις ευεργεσίες που απολάμβανε από τον ενσυνείδητο και αγωνιζόμενο χριστιανό άρχοντά του, έκλεψε χρήματα από τον οίκο του Φιλήμονα και κατευθύνθηκε προς τη Ρώμη. Ήταν πλέον ελεύθερος, αλλά συνάμα δέσμιος των παθών και της αχαριστίας του. Μπορούσε ν’ απολαύσει ό,τι είχε στερηθεί εδώ και χρόνια, ίσως και από την κοιλιά της μάνας του, κινήσεις και αγαθά. Όμως ο καρπός της αδικίας που έπραξε, ο απότοκος της αμαρτίας του, οι τύψεις, βάραιναν τη συνείδηση του. Αναζητούσε τη λύτρωση, ή μάλλον ήξερε τη λύτρωση, αλλά φοβόταν την επιστροφή, δείλιαζε να ψελλίσει τη συγγνώμη, λιποψυχούσε στη σκέψη των συνεπειών της.

Άκουσε, έμαθε —σίγουρα και η Χάρις του Θεού ενήργησε— και γνώρισε εκεί, στην πόλη της «σκλαβωμένης» ελευθερίας του, στη Ρώμη, τον απόστολο των εθνών Παύλο. Τον συνάντησε σ’ ένα μέρος όπου όφειλε να βρίσκεται αυτός και όχι ο Παύλος, στη φυλακή. Εκεί αναγεννήθηκε, ο Παύλος τον ανέστησε πνευματικά, όπως όμορφα τονίζει: «…ὃν ἐγέννησα ἐν τοῖς δεσμοῖς μου» (Φιλήμ. 10). Ο Παύλος υποστήριξε τον Ονήσιμο στην προσπάθειά του για την αποκατάσταση της αδικίας που επιτέλεσε και μάλιστα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Συνέθεσε για χάρη του Ονησίμου μια «συστατική» πατρική επιστολή προς το Φιλήμονα, η οποία ήταν αδύνατον να απορριφθεί από τον χριστιανό άρχοντα. Μια επιστολή που ωθεί τον Ιερό Χρυσόστομο να υπογραμμίσει: «Προσέξτε λοιπόν και όταν γράφει προς το Φιλήμονα, πόσο φροντίζει για τον Ονήσιμο και με πόση σύνεση, με πόσο ενδιαφέρον πατρικό γράφει. Αυτός όμως που δεν απέφυγε να γράψει υπέρ ενός δούλου, ο οποίος μάλιστα είχε δραπετεύσει και είχε αρπάξει πολλά από τα πράγματα του κυρίου του, σκέψου ποιος ήταν για τους άλλους. Γιατί ένα μόνο πράγμα θεωρούσε ότι είναι ντροπή, το να παραβλέψει δηλαδή κανείς εκείνο που έπρεπε να γίνει για τη σωτηρία κάποιου. Γι’ αυτό τα πάντα κινούσε, και τίποτε δε δίσταζε να σπαταλά για χάρη εκείνων που σώζονταν, ούτε λόγια, ούτε χρήματα, ούτε το σώμα του. Γιατί αυτός που παρέδωσε πάρα πολλές φορές τον εαυτό του σε θανάτους, πολύ περισσότερο δεν θα λυπόταν τα χρήματα, εάν βέβαια τα είχε. Και γιατί λέγω, εάν βέβαια τα είχε; Γιατί είναι πραγματικά δυνατό να αποδείξει, ενώ δεν τα είχε, ότι δεν τα λυπόταν» (Ιωάννου Χρυσοστόμου,  Εγκώμιον εις τον άγιον απόστολον Παύλον 3.8.9-22).

Έτσι ο «αδελφός» άρχοντας δέχεται τη συγγνώμη του «αδελφού» του δούλου και μετά από λίγο στέλνει τον Ονήσιμο στον Παύλο, εκπληρώνοντας έτσι την επιθυμία του πνευματικού του πατέρα, την οποία είχε διατυπώσει με τα εξής: «ὃν ἐγὼ ἐβουλόμην πρὸς ἐμαυτὸν κατέχειν, ἵνα ὑπὲρ σοῦ διακονῇ μοι ἐν τοῖς δεσμοῖς τοῦ εὐαγγελίου»(Φιλήμ. 13).

Ύστερα από την επάνοδό του στη Ρώμη, σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο, ο Ονήσιμος διακόνησε το διδάσκαλό του στο ιεραποστολικό έργο για όλο το διάστημα μέχρι το μαρτυρικό τέλος του. Έπειτα, συνελήφθη από τον έπαρχο της πόλης Τέρτυλον και, αφού έμενε αμετακίνητος στην πίστη του Χριστού, μαστιγώθηκε, συνέτριψαν τα σκέλη του και ο μακάριος Ονήσιμος εγκατέλειψε τη γήινη ζωή κερδίζοντας την αιώνια.

Η μνήμη του Αγίου Ονησίμου τιμάται στις 15 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς Ἐρήμου πολίτης.Ταὶς ἀκτίσι τοῦ Παύλου φωτισθεῖς τὴν διάνοιαν, ὤφθης ὑπηρέτης τοῦ Λόγου καὶ Ἀπόστολος ἔνθεος καὶ ὄνησιν ἐβράβευσας ζωῆς, Ὀνήσιμε θεράπων τοῦ Χριστοῦ, διὰ λόγων καὶ θαυμάτων θεοπρεπῶν, τοὶς πίστει ἐκβοώσι σοι, δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι φαιδρῶς, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα.

Η διακονία των φυλακισμένων ως μέσο ιεραποστολής

Είναι αδύνατον, αν επιθυμείς να γράψεις ένα πνευματικό κείμενο με θέμα τη φυλακή και το φυλακισμένο άνθρωπο, να μη μνημονεύσεις τη φράση του Χριστού στην περικοπή της Κρίσεως «ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. 25:36). Μία ξεκάθαρη θεόσδοτη παρότρυνση για όλους όσοι θέλουν να εργασθούν πνευματικά και ιεραποστολικά, να στρέψουν το βλέμμα τους, την προσευχή τους και τα κατά Θεόν έργα τους στη διακονία των κρατουμένων. Άλλωστε, δεν πρέπει να λησμονούμε πως και ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός υπήρξε δέσμιος λίγο πριν σταυρωθεί. Ακόμη, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής φυλακίστηκε πριν από τον αποκεφαλισμό του, οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος γνώρισαν τη δυσκολία αυτής της δοκιμασίας, όπως και ένα πλήθος άλλων αγίων και μαρτύρων. Με αφορμή λοιπόν τον Άγιο Ονήσιμο, ο οποίος τιμάται ως προστάτης Άγιος των κρατουμένων, έζησε «δέσμιος της δουλείας» αλλά και αναγεννήθηκε μέσα στην φυλακή από έναν φυλακισμένο -τον Παύλο-, θα αναφέρουμε λίγες σκέψεις για την διακονία των φυλακισμένων ως μέσο ιεραποστολής.

Απαραίτητη προϋπόθεση ουσιαστικής προσέγγισης ενός ανθρώπου που κρατείται είναι να μην αντιμετωπίζεται ως κατάδικος αλλά ως αδελφός. Γι’ αυτό και ο Μέγας Αθανάσιος, στην ερμηνεία που κάνει στην προς Φιλήμονα επιστολή, επαναλαμβάνει τους λόγους του Παύλου: «γράφει Φιλήμονι παρατιθέμενος αὐτῷ τὸν Ὀνήσιμον, ἵνα προσέχῃ αὐτῷ γνησίως, καὶ μηκέτι ἔχῃ αὐτὸν ὡς δοῦλον, ἀλλ᾽ ὡς ἀδελφόν» (Σύνοψις επίτομος της Θείας Γραφής 28.428.39-48) και ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει: «Καὶ ὁ μακάριος δὲ Παῦλος οὕτω τὸν Ὀνήσιμον, τὸν ἄχρηστον, τὸν δραπέτην, τὸν κλέπτην, τοῦτον οὐ μόνον αὐτὸς περιπλέκεται ἐπειδὴ μετεβάλετο, ἀλλὰ καὶ τὸν δεσπότην ἀξιοῖ ἐν ἴσῃ τῷ διδασκάλῳ τὸν μετανοήσαντα ἀγαγεῖν τιμῇ» (Πρὸς Θεόδωρον ἐκπεσόντα 20.1-4). Συνεπώς, δεν υπάρχει διαφορά, όσον αφορά τα πνευματικά, ανάμεσα σ’ αυτούς οι οποίοι στερούνται την ελευθερία τους και στους ελεύθερους. Το ζητούμενο είναι να μην μένει ο άνθρωπος δέσμιος στα πάθη του, όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Είδες ευγένεια, είδες συμπεριφορά που χαρίζει ελευθερία; Διότι δούλος και ελεύθερος είναι απλώς ονόματα. Τι σημαίνει δούλος; Όνομα μόνο. Πόσοι κύριοι είναι ξαπλωμένοι επάνω στο στρώμα και μεθούν, ενώ οι δούλοι στέκονται πλησίον άγρυπνοι! Ποιόν να ονομάσω δούλο; Αυτόν που είναι νηφάλιος ή αυτόν που μεθά; Τον δούλο του ανθρώπου ή τον αιχμάλωτο του πάθους; Εκείνος έχει τη δουλεία απ’ έξω, αυτός τριγυρνά έχοντας μέσα του την αιχμαλωσία» (Εις τον Λάζαρον 48.1039.3-10).

Από την άλλη πλευρά, για τον Θεό ο άνθρωπος ο οποίος έπραξε την αδικία-αμαρτία και φυλακίστηκε αρκεί μόνο να μετανοήσει, παρόλο που η πολιτεία μπορεί να του περιορίζει την ελευθερία με βάση τους νόμους του κράτους. Για τον Θεό, αν έρθει η μετάνοια, συνοδεύεται αδιαμφισβήτητα με τη συγχώρεση, όπως εύστοχα αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός :«ὀξεῖα ἡ μετάνοια, ὀξυτέρα καὶ ἡ συγχώρησις»(Ιερά παράλληλα 96.145.44).

Έναν ακόμη τρόπο ιεραποστολής προς τους φυλακισμένους, κυρίως στις οικονομικά υποανάπτυκτες χώρες όπου οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων είναι απάνθρωπες, αποτελεί η φιλανθρωπική δραστηριότητα. Με το ίδιο παλικαρίσιο φρόνημα του Παύλου που δεν διστάζει να γράψει στον Φιλήμονα «εἰ δέ τι ἠδίκησέ σε ἢ ὀφείλει, τοῦτο ἐμοὶ ἐλλόγει· ἐγὼ Παῦλος ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί, ἐγὼ ἀποτίσω» (Φιλήμ. 18-19), ο Χριστιανός οφείλει να συντρέχει στις υλικές ανάγκες των κρατουμένων, αφού αυτή η κίνηση ελαφραίνει ένα βάρος της ψυχής, τη συγκινεί, την μαλακώνει και δημιουργεί ευκολότερη πρόσβαση στον Θεό για να εργαστεί την σωτηρία της.

Τέλος, οι φυλακισμένοι -όποιας χώρας και αν είναι- έχουν την ανάγκη εκπλήρωσης των θρησκευτικών τους καθηκόντων. Επιβάλλεται η παρουσία ιερέων-πνευματικών πατέρων στα σωφρονιστικά ιδρύματα για να εξυπηρετούν και να ανακουφίζουν τις ψυχές όποιων έχουν ανάγκη. Η τέλεση της Θείας λειτουργίας και η δυνατότητα πραγματοποίησης κηρυγμάτων μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια αναγέννηση, όπως αυτή του Ονήσιμου από τον Παύλο, μια αναγέννηση με αύρα αιωνιότητας, μια αναγέννηση που ευχόμαστε από καρδιάς σε όλους, κρατουμένους και ελεύθερους!

Πρόσκληση σε εκδήλωση: Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή των Μάγιας

Πριν από 1 εβδομάδα

Αυτή την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου, σας προσκαλούμε σε μία ειδική εκδήλωση αφιερωμένη στην Ιεραποστολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας προς τους Μάγιας της Γουατεμάλας και του Νοτίου Μεξικού. Για πρώτη φορά στη Βόρεια Ελλάδα, οργανώνεται ενημερωτική παρουσίαση σχετικά με το μεγάλο σύγχρονο θαύμα μαζικής μεταστροφής 350.000 πιστών στην Ορθοδοξία. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεξικού κ. Αθηναγόρας θα περιγράψει το τιτάνιο έργο της κατήχησης και της ποιμαντικής αυτής της μεγάλης κοινότητας στα ορεινά της Κεντρικής Αμερικής. Οι σύγχρονοι Μάγιας αποδέχονται το φως της Ορθοδοξίας και δίνουν μαθήματα πίστης και ζωής.

Σας περιμένουμε αυτή την Κυριακή στις 11 το πρωί στην αίθουσα της Αδελφότητάς μας (Μακένζυ Κινγκ 6, Πλατεία Αγίας Σοφίας, Θεσσαλονίκη).

Η Ιεραποστολή στην Κεντρική Αμερική

Πριν από 3 εβδομάδες

Η Ιερά Μητρόπολη Μεξικού με Αρχιεπίσκοπο το Σεβασμιώτατο Μεξικού Αθηναγόρα τα τελευταία είκοσι χρόνια αγωνίζεται στο χώρο της Κεντρικής Αμερικής για τη διάδοση της αληθινής Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης. Η αρχή της πορείας αυτής χαρακτηρίστηκε από αργά βήματα, ωστόσο στη συνέχεια εμφανίστηκε μεγάλη ανταπόκριση από τον τοπικό πληθυσμό. Έτσι, κατά τη διάρκεια των δύο αυτών δεκαετιών, ιδρύθηκαν πάνω από σαράντα καινούργιες εκκλησίες σε χώρες της Κεντρικής Αμερικής όπως στην Κολομβία, Κόστα Ρίκα, Κούβα και άλλες, με νέους, πνευματικούς ιερείς, αρτίως καταρτισμένους,που έχουν ανώτατες σπουδές Θεολογίας στην Ελλάδα. Μία από τις πιο πρόσφατες και μεγαλύτερες ιεραποστολικές προσπάθειες της Μητροπόλεώς μας είναι αυτή που γίνεται στη Γουατεμάλα προς τους γηγενείς πληθυσμούς των Μάγια. Οι άνθρωποι αυτοί στερούνται των βασικών αγαθών, ωστόσο έχουν επιδείξει φοβερή πίστη και αγάπη προς την Ορθοδοξία. Κατοικούν στη βορειοανατολική περιφέρεια της χώρας, που ονομάζεται Peten και αριθμούν περίπου 350 χιλιάδες. Είναι συγκινητικό να τους βλέπεις να βαδίζουν μέσα στο δάσος, για να προσέλθουν στον πλησιέστερο Ιερό Ναό να εκκλησιαστούν.

Είναι χαρακτηριστικό οτι παρ’ όλες τις οικονομικές και λοιπές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στο έργο μας, με τη βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας, καθώς και με την καθημερινή στήριξη και συμπαράσταση των ανθρώπων, η Ιερά Μητρόπολη Μεξικού εξελίσσεται σε μια Ορθόδοξη Μητρόπολη του μέλλοντος.

Ένα πρόσφατο ευχάριστο γεγονός είναι ότι κατόπιν ενεργειών μας, η Ιερά μας Μητρόπολη απέκτησε πλέον έναν ακόμη παλαιότατο ναό, που ανήκε στους ρωμαιοκαθολικούς, στο κέντρο της πρωτεύουσας του Μεξικού. Τον έχουμε διαμορφώσει σε Ορθόδοξο Ναό και καθημερινά πλήθος ανθρώπων τον επισκέπτονται και ερωτούν να μάθουν για την Ορθοδοξία.

Επιθυμούμε να εκφράσουμε τις θερμές μας ευχαριστίες προς την Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής για όλη τη βοήθεια που έχει προσφέρει στη Μητρόπολή μας όλα αυτά τα χρόνια, και προς όλους τους συνεργάτες που συμπαραστέκονται στο ιεραποστολικό έργο στην Κεντρική Αμερική, μιας και μιλάμε για τη μοναδική Ορθόδοξη ιεραποστολή στο χώρο της Δύσεως. Ευχαριστούμε επίσης τον κλήρο μας, εκείνους τους ιερείς μας που καθημερινά δίνουν τον αγώνα τους για την Ορθοδοξία κάτω από αντίξοες συνθήκες και παίρνουν δύναμη από τη μεγάλη πίστη τους στο Θεό. Βλέπουμε οτι η Εκκλησία μας καθημερινώς γίνεται τόπος πληθώρας θαυμάτων, καθώς όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι πλησιάζουν σταδιακά την Ιερά μας Μητρόπολη, και αυτό είναι το μεγαλείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αρχιμ. Δαμιανός
Πρωτοσύγκελλος Ι. Μητροπόλεως

Ορφανοτροφείο Αγάπης

Πριν από 4 εβδομάδες

Χάριτι Θεού το Ιεραποστολικό μας έργο εδώ στη Μαδαγασκάρη συνεχίζεται  παρά τις πολλές δυσκολίες και αντιξοότητες, που καθημερινά αντιμετωπίζουμε.

Είναι αλήθεια, ότι η κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσεως, έχει πλέον εξελιχθεί σε πολύ δυσχερή και ο αγώνας εδώ γίνεται υπό πολύ δυσμενείς συνθήκες. Δε χάνουμε όμως ποτέ την ελπίδα.

Το ορφανοτροφείο στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο έχει πλέον τελειώσει. Αναμένεται να στεγάσει πάνω από διακόσια ορφανά παιδιά. Τα έξοδα όμως σίτισης, ιατρικής περίθαλψης, και παροχής παιδείας, αναμένεται να είναι πολύ υψηλά. Αν δε στηρίξουμε το έργο, δυστυχώς η λειτουργία του ορφανοτροφείου θα συνεχίσει να βρίσκεται υπό αναστολή. Παρ’ όλα ταύτα δεν παύει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα ορφανοτροφεία στη χώρα, ενώ ακόμα και οι κρατικοί φορείς περιμένουν με αγωνία την υλοποίηση των υποσχέσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας απέναντι στο φτωχό μας λαό, ξέροντας ότι οι διαθέσεις μας απέναντι στο λαό που υπηρετούμε είναι ειλικρινείς και ανιδιοτελείς, σε αντίθεση με τα άλλα δόγματα και ομολογίες.

Η ευαισθησία που έχουμε στα παιδιά της χώρας, και δη τα ορφανά, δεν είναι προϊόν αβασάνιστης σκέψης ή κρίσεως.

Τα παιδιά εδώ, και ειδικά στην επαρχία, καθημερινά πεθαίνουν από ασθένειες οι οποίες συνήθως έχουν άμεση σχέση με την έλλειψη σίτισης ή κακής διατροφής, έλλειψη κατάλληλης ένδυσης και ιατροφαρμακευτικής φροντίδας.

Πρόσφατα, βαπτίσαμε στην επαρχία του Τουλιάρ παιδιά ακρωτηριασμένα από κάποιο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, τα οποία δεν έχουν καμία υποστήριξη. Τα παιδιά αυτά, μικρά όντας, σε κάποιο παιχνίδι τους τυχαίνει να βγουν απρόσεκτα στο δρόμο. Πολλές φορές κάποιο διερχόμενο αυτοκίνητο, αφού τα χτυπήσει, τα αφήνει είτε ανάπηρα και ακρωτηριασμένα είτε πολλές φορές, ακόμα και νεκρά.

Στο άρθρο αυτό παραθέτουμε φωτογραφίες από μερικά από αυτά τα παιδιά μας τα οποία πρόσφατα παρακαλούσαν να κάνουμε οτιδήποτε γίνεται για να ανακουφίσουμε λίγο την δυστυχία τους. Σε μια από τις φωτογραφίες που παραθέτουμε θα δείτε ένα παιδί που προχωρά στην κυριολεξία στα τέσσερα χρησιμοποιώντας τα χέρια για πόδια και φορώντας σε αυτά τις παντόφλες αντί στα πέλματά του. Καθώς έφευγα για την Ελλάδα, παρακαλούσε να του φέρω όσο το δυνατόν γρηγορότερα ένα αναπηρικό καροτσάκι.

Στο Ιεραποστολικό κέντρο στο Τουλιάρ έχουμε τρία αδελφάκια τυφλά από κληρονομική ασθένεια. Τα βοηθάμε όσο μπορούμε. Είναι και τα τρία μαθητές σε σχολείο για τυφλά παιδιά. Γυρίζοντας από Ελλάδα περιμένουν να τα βοηθήσω στα δίδακτρα και να τους φέρω τσάντες και τετράδια από την Ελλάδα.

Καθημερινά μας πλησιάζουν γονείς και παιδιά ζητώντας βοήθεια. Ταλαιπωρημένοι και πικραμένοι πατέρες ή μητέρες με ένα από τα παιδιά τους σβησμένο στην αγκαλιά τους είτε από τον πυρετό της ελονοσίας, είτε από τυφοειδή, είτε γιατί το μικρόβιο έχει εισχωρήσει από κάποιο μικρό τραυματισμό και δημιούργησε συρίγγιο, γιατί δεν είχαν λίγο αντισηπτικό ή αντιβίωση. Πολλές φορές στην κλινική στο Τουλιάρ είδα παιδιά να σώζονται από βέβαιο θάνατο. Οι γονείς οι οποίοι είναι κατά 90% άποροι έρχονται και μας ικετεύουν να τους βοηθήσουμε…

Βλέποντας καθημερινά αυτές τις εικόνες, σκέφτομαι πολλές φορές την αγωνία, τον πόνο και την καρτερία αυτών των γονιών. Αυτών των ανθρώπων που περπατούν χιλιόμετρα για να φέρουνε το άρρωστο παιδί στην αγκαλιά τους. Που λιώνουν μέσα στον ήλιο και στον καύσωνα για να σώσουν το μικρό βλασταράκι τους από τα δόντια του χάρου. Αυτά λοιπόν τα χέρια και η ευχή των ανθρώπων, όταν φεύγουν από εμάς, είναι το πολύτιμο πετράδι που έχουμε καλά φυλαγμένο στην καρδιά μας εδώ στην Ιεραποστολή.

Μας λένε λοιπόν φεύγοντας και αγκαλιάζοντάς μας: «Πουθενά αλλού δε μας βοήθησαν. Όλοι μάς ζητούσαν λεφτά και πουθενά θεραπεία. Εσείς και λεφτά δε μας ζητήσατε και στον πόνο μας πονέσατε και στη θλίψη μας κλάψατε μαζί μας. Μα πάνω από όλα σώσατε το παιδί μας.

Tahin’ Zanahary. Ας είστε πάντα σπόρος και ευλογία του Θεού».

Δεν νομίζω να περίμενε κανείς πιο όμορφη ευχή από στόματα μάλιστα πολλές φορές μη πιστών ανθρώπων. Μα ανθρώπων γεμάτων αγάπη, ελπίδα και, πολλές φορές, Θεό.

† Ο Μαδαγασκάρης Ιγνάτιος

Τονγκανοί Ουρανοπολίτες

Πριν από 1 μήνα

Τέσσερα είναι τα σημεία του ορίζοντα, τέσσερα είναι τα ιερά μυστήρια που τελέσθηκαν στις 16 Οκτωβρίου στο απέριττο εκκλησάκι των Αγίων ενδόξων και Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων στο νησί Τονγκατάπου, της περιοχής Φανγκαλότο των νήσων Τόνγκα. Εδώ βρίσκεται και η πρωτεύουσά τους Nukuʻalofa.  Το λευκό και γαλάζιο χρώμα που κυριαρχούν στο εκκλησάκι και στο Ιερό Βαπτιστήριο, που είναι πίσω από το άγιο βήμα, δημιουργούν αισθήματα χαράς και ελπίδας στην κάθε ψυχή που ατενίζει με ελπίδα στον ουρανό και παρακαλεί για όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα για την πονεμένη Ελλάδα.

Οι Άγιοι Απόστολοι και το Ιερό Βαπτιστήριο είναι κόπος πίστεως και ευσεβείας των ευλαβών μοναχών Αρσενίου και Σάββα από τον Άγιον Όρος, συνεργών της Ιεραποστολής, και του προσκυνητού Νικολάου, που τα έκτισαν με τα χέρια τους.

Το σπίτι της φιλοξενίας, που  ήδη είναι έτοιμο, και ο ωραίος μεγάλος Ναός του Αγίου ενδόξου και τροπαιοφόρου Γεωργίου, που έχει θεμελιωθεί και συνεχίζεται το κτίσιμο του, είναι αποτέλεσμα και προσφορά ευλαβών Χριστιανών από την Ελλάδα, ιδιαίτερα από τη Θεσσαλονίκη και τον Ασπρόπυργο, και από την Αυστραλία και την Αμερική.  Έπρεπε να ήταν κάποιος εδώ σήμερα, Κυριακή 16 Οκτωβρίου, για να παρακολουθήσει με πόση ευλάβεια και απλότητα εδέχθησαν τα ιερά μυστήρια της βαπτίσεως και του χρίσματος, και στη συνέχεια  την πρώτη Θεία Κοινωνία, οι πρώτοι Τονγκανοί κατηχούμενοί μας.  Ακολούθησε και ο πρώτος γάμος του Κωνσταντίνου και της Ελένης, καθώς και το γεύμα της αγάπης στο οποίο παρεκάθησαν «ἐν ἀφελότητι καρδίας» (Πραξ. 2:46) όλοι οι παρευρεθέντες στη μεγάλη αυτή χαρά.

Κατά την εξωτερίκευση των εντυπώσεων και αισθημάτων τους, ο Κωνσταντίνος, που είναι και Εβραίος στην καταγωγή, είπε ότι με το Ιερό Βάπτισμα ένιωσε ότι αναγεννήθηκε..  Αυτό ακριβώς που είπε ο Κύριος στο Νικόδημο: «Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ιωάν. 3:5). Ο Πέτρος, βέρος Τονγκανός, είπε ότι με το βάπτισμα εγκατέλειψε το κοσμικό του όνομα Ωφίση, και από εδώ και πέρα θα έχει το όνομα του ουρανού Πέτρος. Μέσα στην απλότητά του διατύπωσε τη θεολογική αλήθεια, ότι ο βαπτιζόμενος στο όνομα της Αγίας Τριάδος παύει να ανήκει στη γη.  Στο εξής είναι πολίτης του ουρανού σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, που λέγει, «Ἡμῶν γάρ τό πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλ. 3:20).

Μια ακόμη παρουσία της Ορθοδοξίας στη μακρινή Ωκεανία. Ο σταυρός του Κυρίου στολίζει και αγιάζει τα στήθη, τον τόπο και τα σπίτια των νεοφώτιστων αδελφών μας. Η καμπάνα των Αγίων Αποστόλων είναι μικρή αλλά ο ήχος της, γλυκύτατος, χαρμόσυνος και συγκινητικός, απλώνεται ως φωνή της Εκκλησίας στα μήκη και τα πλάτη του απέραντου Ειρηνικού, προσκαλώντας κάθε απροκατάληπτο άνθρωπο να έλθει στην πηγή της αλήθειας και της ζωής: «Δεῦτε, πάντα τά ἔθνη γνῶτε τοῦ φρικτοῦ μυστηρίου τήν δύναμιν. Χριστός γάρ ὁ Σωτήρ ἡμῶν ὁ ἐν ἀρχῇ Λόγος ἐσταυρώθη δι’ ἡμᾶς καί ἑκών ἐτάφη καί ἀνέστη ἐκ νεκρῶν τοῦ σῶσαι τἀ σύμπαντα· Αὐτόν προσκυνήσωμεν» (Παρακλητική, Κυριακή Ήχος Γ΄).

«Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι» (Ψαλμός 31:1) διά των ιερών μυστηρίων της Αγίας Ορθοδοξίας. «Ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τἠν εἰρήνην καί τἀ ἀγαθά τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 10:15).  Άξιος ο μισθός των δωρητών και κτητόρων των αγίων του Θεού εκκλησιών.

Μετά την Τόνγκα, έχει σειρά το άλλο νησί του Νοτιοανατολικού Ειρηνικού, η Σαμόα, που υπάγεται και αυτή στη Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας. Θεού θέλοντος, εκεί θα κτισθεί η εκκλησία του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, του οποίου «εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος», όπως και των Πρωτοκορυφαίων Πέτρου και Παύλου και όλων των Αγίων Αποστόλων.

«Δόξα σοι, Χριστέ ὁ Θεός, Άποστόλων καύχημα, Μαρτύρων ἀγαλλίαμα, ὧν τό κήρυγμα Τριάς ἡ ὁμοούσιος».
† Ο Νέας Ζηλανδίας Αμφιλόχιος

Στιγμιότυπα από την Τακτική Γενική Συνέλευση 2017

Πριν από 1 μήνα

Την Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2017 στα γραφεία της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης πραγματοποιήθηκε η ετήσια Τακτική Γενική Συνέλευση των μελών της Αδελφότητας με πρόσκληση του Δ.Σ και με θέματα ημερήσιας διάταξης.

  1. Εκλογή Προέδρου Ετήσιας Τακτικής Γενικής Συνέλευσης
  2. Παρουσίαση Έκθεσης Πεπραγμένων έτους 2016
  3. Παρουσίαση Οικονομικού Απολογισμού έτους 2016
  4. Ανάγνωση Έκθεσης Εξελεγκτικής Επιτροπής για την χρήση οικονομικού έτους 2016

Άγιος Κάντοκ: Ιεραποστολή προς τους αιρετικούς

Πριν από 1 μήνα

Ο Άγιος Κάντοκ (Cadoc) γεννήθηκε στο Monmouthshire της Ουαλίας κατά τα τέλη του 5ου αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από οικογένεια ευγενών. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Gundleus και της Gladys. Οι γονείς του, παρόλο που είχαν βασιλική καταγωγή και ήταν οικονομικά και κοινωνικά αποκατεστημένοι, έγιναν μοναχοί, ακολούθησαν τον ασκητικό βίο και τιμούνται από την Εκκλησία ως Άγιοι. Τόσο η μητέρα του όσο και ο πνευματικός του πατέρας, ο ερημίτης ιερέας Tathan, τον στήριξαν και τον καθοδήγησαν στην εν Χριστώ ζωή*. Ο Άγιος αρνήθηκε τις επίγειες δόξες και τα αξιώματα που του πρόσφερε ο κόσμος, ως τέκνο επιφανών γονέων, και αφοσιώθηκε στη διάδοση του Ευαγγελίου στα έθνη, ως τέκνο του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Αξιώθηκε του αγγελικού σχήματος και της εις πρεσβύτερον χειροτονίας. Ήταν ιδρυτής του Μοναστηριού στο Llancarfan, πλησίον του Cardiff** της Νοτίου Ουαλίας. Το μοναστήρι αυτό, στο οποίο ηγούμενος διατελούσε ο Άγιος Κάντοκ, «πλημμύρισε» από εκατοντάδες μοναχούς και περικυκλώθηκε από πλήθος σκήτες και ασκητές που καθοδηγούνταν πνευματικά από τον Άγιο. Στο εσωτερικό της μονής ο Κάντοκ ίδρυσε ιερατική σχολή, ένα «εργαστήριο Αγίων», αφού εκεί γαλουχήθηκαν με τα νάματα της πίστεως εξέχουσες πνευματικές μορφές όπως ο Άγιος Finnian και ο Άγιος Barrog. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή τη σχολή την επισκέφτηκε – αλλά και δίδαξε μερικές φορές – ο μεγάλος Άγιος Gildos, που διατηρούσε στενή εν Χριστώ φιλία με τον Κάντοκ. Το μοναστήρι του Llancarfan είχε αποκτήσει χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης και είχε επιπλέον ένα νοσοκομείο, το οποίο περιέθαλπε όχι μόνο τους μοναχούς, αλλά όλους τους αναγκεμένους της περιοχής. Άξιο αναφοράς είναι το περιστατικό εκείνο της επίθεσης ληστών στο μοναστήρι· το περικύκλωσαν και ετοιμάζονταν να το λεηλατήσουν, όταν ο σοφός και συνετός ηγούμενος ώθησε τους εκατοντάδες μοναχούς να ψάλλουν όλοι μαζί. Έτσι, οι ληστές τράπηκαν ντροπιασμένοι σε φυγή.

Ο Άγιος δεν αναπαύθηκε από το τεράστιο σε διαστάσεις πνευματικό έργο που επιτελούσε, αλλά επιβεβαιώνοντας το ρητό «ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι» (Αποκ. 22:11) κινήθηκε φλεγόμενος από αποστολικό φρόνημα με κατεύθυνση την Κορνουάλη, τη Σκωτία και την Ιρλανδία, όπου κήρυξε το Ευαγγέλιο και οδήγησε πλήθος ανθρώπων στο Χριστό, ακόμα και στο μοναχικό βίο.

Το 580 με 590 μ.Χ., βρήκε μαρτυρικό τέλος από Αγγλοσάξονες ειδωλολάτρες, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ενώ προσευχόταν για τους χριστιανούς της χώρας του, δηλαδή τους νεοφώτιστους αδελφούς και υιούς του.

Η μνήμη του τιμάται στις 24 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Ιεραποστολή προς τους αιρετικούς

Παραπάνω, ψηλαφήσαμε το ιεραποστολικό φρόνημα του Αγίου Κάντοκ και παρακολουθήσαμε το ουσιαστικό έργο που επιτέλεσε, αφού προσέλκυσε πλήθος ειδωλολατρών στο Χριστιανισμό. Επειδή όμως, οι χώρες που διακόνησε και πρόσφερε την Ορθόδοξη Μαρτυρία ο Άγιος κατοικούνται σήμερα από Χριστιανούς κυρίως αιρετικούς και, επιπλέον, ο μήνας Ιανουάριος λαμπρύνεται από εορτάζοντες ομολογητές και αγωνιστές πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι με τη γενναία και ηρωική τους στάση ωφέλησαν τους αιρετικούς, αξίζει να προσανατολίσουμε τη σκέψη μας πάνω στο ζήτημα της ιεραποστολής προς αυτούς.

Οι Άγιοι Βασίλειος ο Μέγας, ο αδελφός του Γρηγόριος Νύσσης, Κύριλλος και Αθανάσιος αρχιεπίσκοποι Αλεξανδρείας, Μάρκος ο Ευγενικός, Μάξιμος ο Ομολογητής, Γρηγόριος ο Θεολόγος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πρωταρχικά κατέδειξαν στους αιρετικούς την αλήθεια. Έπειτα κατήργησαν το ψεύδος και σε καμία περίπτωση δεν τους εγκατέλειψαν στην πλάνη τους, αλλά αντιθέτως, τους δίδαξαν την αλήθεια ανόθευτη και επανέφεραν πολλούς από αυτούς στην Ορθοδοξία, ακόμα και με κίνδυνο τη ζωή τους.

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο οποίος υπερέβη τον φιλήσυχο εαυτό του χάριν της ομολογίας της πίστεως και πέτυχε την απελευθέρωση των κατοίκων της Κωνσταντινουπόλεως από τα δίχτυα των αιρέσεων, του αρειανισμού και των πνευματομάχων, αλλά και την επιστροφή τους στην Ορθοδοξία. Είναι ευρέως γνωστό πως, φτάνοντας στη Βασιλεύουσα, ο Γρηγόριος δε βρήκε ούτε ένα ναό στα «χέρια» των Ορθοδόξων για να λειτουργήσει, παρά μόνον το ναό της Αγίας Αναστασίας, μιας κατ’ οίκον εκκλησίας, από της οποίας τον άμβωνα εκφωνούσε τα συγκλονιστικά του κηρύγματα υπέρ της θεότητας του Αγίου Πνεύματος. Όλη η παραπάνω δράση του είχε ως αποτέλεσμα, παρ’ όλο που αποχωρούσε από τον θρόνο της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως ως «πληγωμένος αετός», να έχει αποκαταστήσει την Ορθοδοξία στις καρδιές των κατοίκων της.

Υπάρχει λοιπόν, κατά το πρότυπο των ιερών πατέρων που προαναφέραμε, επιτακτική και άμεση η ανάγκη ιεραποστολής. Όχι μόνον των κρατών της αφρικανικής ηπείρου ή των χωρών του «Τρίτου Κόσμου», όπως πολλοί τις αποκαλούνε, αλλά και των εθνών του «δυτικού, πολιτισμένου κόσμου», εις πάντα τα έθνη. Όχι μόνο σε παγανιστές και ειδωλολάτρες, αλλά και σε αιρετικούς Χριστιανούς. Όχι μόνο στους υπανάπτυκτους λαούς, αλλά και στους ανεπτυγμένους. Βεβαίως, με διαφορετικό τρόπο, όχι όμως με διαφορετικό φρόνημα. Σίγουρα στο μεγαλύτερο μέρος του «Δυτικού Κόσμου», οι άνθρωποι δεν πεινούν, δε διψούν, δεν τους λείπουν τα ρούχα. Ωστόσο, οι ψυχές τους πεινούν και διψούν και ποθούν να γνωρίσουν την αλήθεια. Ποια αλήθεια; Τη μία και μοναδική, την Ορθοδοξία.

Από την άλλη πλευρά, δεν επιτρέπεται να γεμίζει η καρδιά μας -όλων όσοι αγωνίζονται για την διάδοση του ευαγγελίου στα έθνη- από μίσος, εμπάθεια και ανταγωνιστικότητα προς τους αιρετικούς. Γι’ αυτό άλλωστε και ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει:

«Δεν πολεμώ με υλικά όπλα, αλλά με το λόγο καταδιώκω, όχι τον αιρετικό, αλλά την αίρεση∙ δεν αποστρέφομαι τον άνθρωπο, αλλά μισώ την πλάνη και θέλω να τον αποσπάσω από αυτήν. Δεν κάμνω πόλεμο προς ουσία, αλλά θέλω να διορθώσω τη γνώμη, που τη διέφθειρε ο διάβολος. Το ίδιο και ο γιατρός, θεραπεύοντας τον άρρωστο δεν πολεμά το σώμα, αλλ’ απαλλάσσει το σώμα από την κάκωση»***.

Με ποιον όμως τρόπο επιτελούμε έργο ιεραποστολικό προς τους αιρετικούς;

  1. Με το διάλογο, τη συζήτηση, αν φυσικά είμαστε γνώστες των αληθειών και των εμπειριών της πίστεως μας. Κι αυτή η συζήτηση είναι ανάγκη να διεξάγεται όχι σε συλλογικό επίπεδο, αλλά σε ατομικό. «Αν όμως είμαστε ασθενέστεροι ως προς την πίστη, ας αποφεύγουμε τις συναναστροφές μ’ αυτούς, ας απομακρυνόμαστε από τις συγκεντρώσεις τους, ώστε να μη γίνει η αιτία της φιλίας, αφορμή ασεβείας»****.
  2. Με την παρουσία των Ορθοδόξων μητροπόλεων και ενοριών -που, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν-, οι οποίες λειτουργούν, διακονούν και προσφέρουν Ορθόδοξη μαρτυρία στους κατοίκους των πόλεων και των χωρών του «Δυτικού Κόσμου».
  3. Με το παράδειγμά μας, αφού οφείλουμε να είμαστε -κατά το αγιογραφικό- «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» και πόλις η οποία «οὐ δύναται κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη» (Ματθ. 5:14). Και τέλος,
  4. Με την προσευχή μας για τους αιρετικούς, που ο Ιερός Χρυσόστομος την αποκαλεί το «ασφαλέστερο όπλο»*****.


* Dmitry Lapa, Venerable Cadoc, Abbot of Llancarfan in Wales
** Χριστοφόρου Κομμοδάτου, Οι Άγιοι των Βρεττανικών νήσων, Αθήνα 1985, σ. 62
*** ΕΠΕ, Λόγος στον ιερομάρτυρα Φωκά, εκδ.«Γρηγόριος Παλαμάς», τ. 37, Θεσσαλονίκη 1989, σ. 297
**** Χρυσοστόμου, ΕΠΕ, Περί Ακαταλήπτου Β΄, εκδ.«Γρηγόριος Παλαμάς», τ. 35, Θεσσαλονίκη 1989, σ. 75
***** ΕΠΕ, Περί Ακαταλήπτου Β΄, εκδ.«Γρηγόριος Παλαμάς», τ. 35, Θεσσαλονίκη 1989, σσ. 74-76

Δύο κόσμοι ξένοι – δύο κόσμοι μάρτυρες

Πριν από 1 μήνα

Κάτω στους πρόποδες του Άθωνα, μέσα στην πρωινή σιγή ακούς την πρώτη δέηση: «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ». Τα κελαηδήματα των πουλιών συνοδεύουν την τρεμάμενη φωνή του Γέροντα και βαθμιαία αυξάνουν την έντασή τους μαζί με τις πρώτες ηλιακές ακτίνες που ήδη απαλά και δειλά χαιδεύουν τη βορεινή ράχη του Άθωνα, θαρρείς και θέλουν να τον ξυπνήσουν όσο πιο ανάλαφρα γίνεται, όσο πιο αθόρυβα μπορούν, το «γέροντα» αυτόν μαζί με τα παιδιά του, γιατί ξέρουν ότι ακόμα και μέσα στον ύπνο της αυτή η ουράνια, και όχι επίγεια πια, συνοδεία απομυζά το αιώνιο κέρδος της ουράνιας αντιμισθίας από την αδιάλειπτη και αέναο δέηση: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Στα χέρια του Γέροντα, στα χέρια των πατέρων, ή μάλλον αγγέλων, στο τριμμένο κομποσχοίνι το γεμάτο δάκρυα και στεναγμούς.

…Κάτω στα κύματα του Ινδικού, στη γαλαζοπόρφυρη θάλασσα του Soalary, στο Αnkilibe, στο Beravy, Madio Rano και ακόμα πιο πέρα στην Androka, στο Mahatsandry, και όπου μπορεί να φτάσει το βλέμμα σου πλέον, στον ερημικό μα ποτέ ξεχασμένο από την καρδιά μου νότο, οι πρώτοι ψαράδες των Vezo ήδη έχουν βουτήξει την πιρόγα τους μέσα στα γαλαζοπόρφυρα νερά του Ινδικού, και κάνουν την πρώτη δέηση με τα χέρια και τα πρόσωπα ψηλά στον ουρανό. Τα μάτια δακρύζουν βλέποντας τον ακόμα κόκκινο ήλιο, καθώς ανατέλλει στον ορίζοντα, και τα χείλη μονολογούν: «Κύριε για τα παιδιά μας». Και αμέσως φυσάει εκείνο το πρωινό μελτεμάκι, η αύρα της Ειρήνης, η Πνοή θα έλεγες του Θεού, που σαν στοργικός Πατέρας μη θέλοντας να χαλάσει το χατίρι των παιδιών του, μα ούτε να τα τρομάξει, στέλνει αυτήν την πρωινή πρώτη ευλογία. «Κύριε, βοήθα με και σήμερα». Με το ξύλινο κουπί στα χέρια του δέεται. Δέεται ο πατέρας με το καμένο πρόσωπο από τον ήλιο και την αλμύρα. Τα χέρια του σφίγγουν το κουπί, το φτυάρι «αγκάντι», το τσεκούρι. Τα χέρια των πατέρων μας, τα τριμμένα και λερωμένα χέρια, τα γεμάτα από πόνο και μόχθο, ιδρώτα και στεναγμούς.

…Τα μάτια δε χορταίνουν να βλέπουν τώρα το υπέροχο τοπίο. Ένα φυσικό αμφιθέατρο η Σκήτη της Αγίας Άννης. Η Σκήτη μας. Καταπράσινη, με τις υπέροχες ιστορικές Καλύβες των πλέον ονομαστών Αδελφοτήτων, που σηματοδότησαν το σύγχρονο ασκητισμό των τεσσάρων τελευταίων αιώνων, έχουν να αναδείξουν ένα πλήθος γνωστών και άγνωστων, παλαιοτέρων και σύγχρονων Αγίων. Κάθε μια Καλύβα καθισμένη στο φυσικό αμφιθέατρο αυτό, με το Κυριακό της Αγίας Άννης να κατέχει ξεχωριστή και εξέχουσα, περίοπτη θέση, αφουγκράζεται αιώνες τώρα τους ήχους από τη μια της θάλασσας, από την άλλη του Άθωνα, και από την άλλη των καθημερινών δεήσεων των πατέρων. Καλύβες θεατές, μάρτυρες μιας παράστασης δίχως τέλος, μιας παράστασης-μαρτυρίας και μαρτυρίου. Μάρτυρες της μόνης Αλήθειας την οποία δεν μπορούν να αμφισβητήσουν οι σύγχρονοι πλανόδιοι πλάνοι-πλανώντες, που περιφέρονται στους δρόμους και στις τηλεοράσεις, προσπαθώντας μάταια να ρίξουν λάσπη στην αλήθεια και να κρύψουν το χρυσάφι που τόσο καλά είναι φυλαγμένο εδώ.

…Μετά την ολοήμερη πορεία, την κατήχηση, τον εσπερινό κάτω από το ευσκιόφιλο δέντρο «κίλι» του χωριού, τώρα κάθομαι με μερικούς από τους πιστούς μας της νέας αυτής ενορίας μας. Μερικοί από αυτούς είναι ήδη βαπτισμένοι. Άλλοι αναμένουν την κατήχηση και την επόμενη φορά θα είναι, αν θέλει ο Κύριος, αυτοί που θα εισέλθουν πια στο λουτρό της παλιγγενεσίας. Τους βλέπω και τους ακούω τώρα αν και το σούρουπο δεν αφήνει να διακρίνω πλέον πρόσωπα. Μα τώρα αυτή είναι η πιο όμορφη πραγματικά ώρα. Οι σιλουέτες και μόνο των ανθρώπων διακρίνονται, μα οι φωνές τους, οι φωνές της ψυχής, ακούγονται τόσο καθαρά. Ειλικρινά δεν υπάρχει πιο όμορφη από αυτήν τη στιγμή αργά το απόγευμα, μετά από την κούραση της ημέρας, όταν ακούς τα αδέλφια σου, τις φωνές τους, να βγαίνουν σαν από την αιωνιότητα, σαν να τις γνώριζες χρόνια, σαν να σε ενώνει κάτι υπερκόσμιο μαζί τους. «Σε ευχαριστούμε πάτερ. Είσαι πραγματικά αδελφός μας και πατέρας μας. Δεν είσαι πια ξένος για εμάς. Είσαι ό,τι και εμείς. Να έλθεις όσο πιο σύντομα γίνεται ξανά». Εδώ δεν χωράει πιά καμία επίσης αμφισβήτηση. Εδώ μαρτυρούν οι καρδιές. Τα δέντρα, οι πλατείες, τα παιδιά, οι γέροντες, οι μάνες. Όλα φλέγονται μέσα στο θαύμα και στην Πίστη του Αγίου Πνεύματος. Η Αφρικανική γη, η γη της Μαδαγασκάρης είναι θεατής και μάρτυρας.

…Ανεβαίνω τώρα την πλαγιά του Άθωνα. Και τα πόδια μου τρέμουν. Γιατί ξέρω ότι πατώ στις ίδιες αυτές πέτρες, που οι άγιοι Πατέρες μας βάδισαν, έκλαψαν, ίδρωσαν για τη σωτηρία της ψυχής τους. Και θέλω να γονατίσω και να φιλήσω τις άψυχες αυτές πέτρες που κάθε μια της είναι φυλαχτό και κειμήλιο.

…Τα πόδια μου βουλιάζουν τώρα μέσα στη λάσπη και σε λίγο το νερό του ποταμού έχει φτάσει μέχρι τη μέση μου. Πορευόμαστε προς την Antsarogaza. Πρέπει να δω την εκκλησία που χτίζεται. Να μιλήσω στους ανθρώπους μας στην ενορία μας αυτήν. Να τους στηρίξω στην πίστη τους. Να τους παρηγορήσω στον πόνο και στις αρρώστιες τους. Μα η κούραση από την οδοιπορία, το νερό που έχει ήδη διεισδύσει και ποτίσει τα ράσα μου και ο πόνος στην μέση δυσχεραίνουν την πορεία. Όμως η καρδιά φτερουγίζει. Γιατί σε λίγο θα δω τα αδέλφια μου. Το νερό αυτό το ακούς τώρα να σου μιλάει: «κάθε σου βήμα εδώ είναι μια μαρτυρία, κάθε σου πόνο τον σημειώνω και θα τον μεταφέρω από κάθε χωριό που περνώ. Κάθε σου ιδρώτα για τους ανθρώπους μου θα σ’ τον δροσίζω εγώ και θα σου γιατρεύω τις πληγές από τα αγκάθια και τις πέτρες στα πόδια σου».

…Με ευλάβεια τώρα και δάκρυα προσκυνώ την εικόνα της Αγίας μας Άννης. Γονατιστός μπροστά στην Μητέρα της Μητέρας της ζωής, την Γιαγιά μας, δέομαι.

…«Tα σα εκ τω σων». Σε μια λειτουργία στην προσωρινή εκκλησία από χόρτα, γονατίζω και η ξύλινη καλύβα γεμίζει ζωή. «Σέ ὑμνοῦμεν, σέ εὐλογοῦμεν, σοί εὐχαριστοῦμεν, Κύριε καί δεόμεθά σου, ὁ Θεός ἡμῶν». Από τα στόματα των νεοφώτιστων αδελφών μας στην πρώτη τους λειτουργία. Και δέεσαι.

Στην αγία Τράπεζα του Κυριακού τώρα στη λειτουργία «ἔτι προσφέρομέν Σοι τήν λογικήν ταύτην καί ἀναίμακτον λατρείαν»…

Στην προσωρινή αγία Τράπεζα, τραπέζι κάτω από το δέντρο, στη γη της Μαδαγασκάρης και πάλι «ἔτι προσφέρομέν Σοι τήν λογικήν ταύτην καί ἀναίμακτον λατρείαν»…

Καί δεόμεθα καί ἱκετεύομεν. Κατάπεμψον τό Πνεῦμά σου τό Ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς….

Αυτό είναι το θαύμα της Πίστεως. Δύο κόσμοι ξένοι. Δύο κόσμοι τόσο μακρινοί. Κι όμως ενωμένοι κάτω από τη σκέπη της Αγάπης του Θεού. Μαρτυρούν και ομολογούν καθημερινά το θαύμα της ζωντανής μας Πίστεως. Εδώ στον Άθωνα. Εδώ στην Ιεραποστολή.

Αρχ. Πολύκαρπος Αγιαννανίτης
Μαδαγασκάρη – Τουλιάρ

Μετά την τρικυμία

Πριν από 2 μήνες

Πρόσφατα ο πρόεδρος της Σιέρρα Λεόνε Έρνεστ Κορόμα ανακήρυξε, ότι αυτό το δυτικοαφρικανικό κράτος έχει ξεπεράσει την επιδημία του έμπολα. Για όλους εμάς που ζούμε στη Σιέρρα Λεόνε και περάσαμε αυτό τον εφιάλτη της θανατηφόρας επιδημίας, που το 2014-2015 κόστισε χιλιάδες ζωές, αυτό είναι ένα θαυμάσιο και πολύ ανακουφιστικό νέο.

Δε χρειάζεται πλέον να πλένουμε τα χέρια μας κάθε μέρα με χλωρίνη! Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να μετράμε κάθε μέρα τη θερμοκρασία μας. Δε φοβόμαστε πλέον να κάνουμε χειραψία με κάποιον. Δε χρειάζεται να μας σταματούν καθημερινά οι αστυνομικοί, για να μετρήσουν τη θερμοκρασία μας. Δεν είμαστε πλέον δεσμευμένοι από την απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δεν έχουμε πλέον την καθημερινή ανησυχία της θανατηφόρας μόλυνσης!

Ειλικρινά απολαμβάνουμε την ελευθερία μας από τον έμπολα. Είμαστε πλέον ελεύθεροι να μετακινηθούμε χωρίς μπλόκα στους δρόμους, ελεύθεροι να πάμε στις εκκλησίες και στους δημόσιους χώρους, ελεύθεροι να ταξιδέψουμε από το ένα μέρος της χώρας στο άλλο, χωρίς απαγορεύσεις κυκλοφορίας και ζώνες καραντίνας. Ευχαριστούμε τον Κύριο Ιησού Χριστό για αυτή την ελευθερία και την πνευματική ηρεμία.

Ωστόσο, οι τραγικές συνέπειες της επιδημίας του έμπολα παραμένουν ακόμη και είναι παντού γύρω μας εδώ στην Σιέρρα Λεόνε:

  • Η θανατηφόρα επιδημία άφησε χιλιάδες παιδιά ορφανά και σε πολλές περιπτώσεις άστεγα.
  • Η επιδημία του έμπολα έχει καταστρέψει την οικονομία της Σιέρρα Λεόνε, καθιστώντας την τη δεύτερη φτωχότερη χώρα του κόσμου με 80% ποσοστό ανεργίας. Οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν. Πετρέλαιο, μεταφορές και ηλεκτρισμός έχουν αυξηθεί πάρα πολύ και οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.
  • Η επιδημία έχει επηρεάσει αρνητικά τις ιατρικές εγκαταστάσεις και δυνατότητες του έθνους. Πολλοί γιατροί και νοσοκόμες έχουν πεθάνει. Πολλοί έφυγαν. Οι ιατρικές υποδομές και υπηρεσίες είναι σήμερα σε μια κατάσταση εξαθλίωσης.
  • Πολύ πρόσφατα οι μαθητές άρχισαν να επιστρέφουν στα σχολεία, τα κολλέγια και τα πανεπιστήμια, έπειτα από μια παρατεταμένη διακοπή λειτουργίας των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

Πώς όμως η Ιεραποστολή μας εδώ στη Σιέρρα Λεόνε αντιμετωπίζει αυτές τις εθνικές και θρησκευτικές προκλήσεις;

Κατ’ αρχήν, δεχτήκαμε την πρόκληση των ορφανών του έμπολα. Στην επιστολή του ο Άγιος Ιάκωβος γράφει: «Η αληθινή και αγνή θρησκεία ενώπιον του Θεού και Πατρός είναι να αναλαμβάνεις τη φροντίδα των ορφανών στον πόνο τους” (1:27). Προς το παρόν είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ανέγερση 2 σύγχρονων ορφανοτροφείων, τα οποία θα φροντίζουν 100 παιδιά. Εκτός από την παροχή καταλύματος και φαγητού, παρέχουμε επίσης δωρεάν ιατρική περίθαλψη και εκπαιδευτικές υπηρεσίες από το δημοτικό μέχρι το λύκειο και το κολλέγιο. Επιπλέον, με χαρά παρέχουμε ένα ζεστό γεύμα 6 φορές την εβδομάδα σε περίπου 40 ορφανά του έμπολα και σε άλλα 400 παιδιά και δασκάλους στο σχολείο μας στο Waterloo. Επίσης παρέχουμε σε όλα τα παιδιά εισαγόμενα παπούτσια και αναπηρικά αμαξίδια.

Σε σχέση με το πρόβλημα της ανεργίας που μαστίζει τη χώρα, η Ιεραποστολή μας παρέχει θέσεις εργασίας με καλούς μισθούς και άλλα προνόμια σε 60 κατοίκους της Σιέρρα Λεόνε. Απασχολούμε δασκάλους στα σχολεία, λέκτορες για τα κολλέγια μας, ντόπιους ιερείς για να καθοδηγήσουν το Ορθόδοξο ποίμνιο. Απασχολούμε διαχειριστές, οδηγούς, φύλακες, καθαρίστριες κ.α. Επιπλέον, με το Κολλέγιο των εκπαιδευτικών και το σύστημα υποτροφιών μας, εκπαιδεύουμε νέα παιδιά για να γίνουν ικανοί και προικισμένοι καθηγητές και δάσκαλοι.

Έπειτα, αντιμετωπίζουμε με διάφορους τρόπους την πρόκληση του ελλιπούς ιατρικού συστήματος, όπου βασικές ιατρικές υπηρεσίες δεν είναι διαθέσιμες. Όταν κάποιος από την Ιεραποστολή μας δεν μπορεί να θεραπευτεί εδώ, τον στέλνουμε σε άλλη χώρα με όλα τα έξοδα πληρωμένα. Για παράδειγμα η σύζυγος ενός ντόπιου ιερέα, η πρεσβυτέρα Ελισάβετ, ανέπτυξε καρκίνο στο χέρι. Εδώ δεν έχουμε δυνατότητα χημειοθεραπείας. Έτσι η Ιεραποστολή μας την έστειλε μαζί με τον άντρα της π. Αλέξανδρο Καμάρα στην Γκάνα για θεραπεία. Ακολουθεί τώρα χημειοθεραπείες, που θα ολοκληρωθούν το Δεκέμβριο. Η Ιεραποστολή φροντίζει για την ιατρική περίθαλψη, τις μεταφορές και τα έξοδα διαβίωσής τους. Είμαστε επίσης ευγνώμονες στην Αρχιεπισκοπή Άκκρας, που φιλοξενεί και φροντίζει τον π. Αλέξανδρο και την πρεσβυτέρα Ελισάβετ. Επίσης για λιγότερο σοβαρές περιπτώσεις, παρέχουμε δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες στην κλινική μας στο Waterloo για τους δασκάλους και τους μαθητές μας.

Η Ιεραποστολή μας στη Σιέρρα Λεόνε είναι ευγνώμων στην Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής για όλη τη βοήθεια που μας παρέχει εδώ και χρόνια. Είμαστε σε θέση με την οικονομική υποστήριξή σας να βοηθούμε ανθρώπους, που έχουν ανάγκη από ιατρική περίθαλψη, δίδακτρα σχολείων, έξοδα κηδειών και τόσα άλλα έξοδα. Τα τελευταία χρόνια η Αδελφότητα έχει στείλει πολλά κοντέινερ, για να βοηθήσει τον κόσμο μας εδώ. Με τα τρόφιμα που στέλνετε (ρύζι, λάδι, αλεύρι, ζάχαρη, αλάτι, γάλα κτλ) είμαστε σε θέση να εκτελέσουμε την εντολή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και να θρέψουμε τους φτωχούς. Για όλα αυτά, η Ιεραποστολή μας στη Σιέρρα Λεόνε προσφέρει τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη της στην Αδελφότητα της Θεσσαλονίκης.

Αρχ. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος
Αρχιερατικός Επίτροπος

Ένα Κέντρο Υγείας στην Ουγκάντα

Πριν από 2 μήνες
Παρά τις δυσκολίες τις οικονομικές, τον τελευταίο καιρό, γίνεται η εξαιρετική προσπάθεια από μέλη της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, να αποπερατωθούν δύο οικοδομικά έργα στην κοινότητα της Μεταμορφώσεως Degeya, της Ιεράς Μητροπόλεως Ουγκάντας. Τα έργα αυτά είναι ο Ι. Ναός των Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης και η υγειονομική Κλινική «Π. Παπαδημητρακόπουλος», δίπλα στο Ναό. Δοξάζουμε τον Πανάγαθο Θεό, ο οποίος με τη χάρη Του προώθησε τα έργα αυτά, μέσα σε τόσες δυσκολίες, μέχρι το στάδιο που είναι τώρα. Ενώ, εκ μέρους μας οφείλονται θερμές ευχαριστίες προς όλους όσοι με αγάπη Θεού συνεισφέρουν τον οβολό τους.
Όπως ίσως θα ενθυμείσθε, εδώ όπου γίνονται τα έργα αυτά, στο Κέντρο δηλαδή της Μεταμορφώσεως, η Εκκλησία μας εξυπηρετεί αρκετό αριθμό συνανθρώπων στην περιοχή, όχι μόνο της Ορθοδόξου πίστεως, αλλά και ετεροδόξων, κυρίως στους τομείς της εκπαιδεύσεως και της υγείας. Όμως, συνεχώς αυξάνονται οι ζωτικές ανάγκες αυτές με την ανάπτυξη του τόπου και των συνανθρώπων μας. Γι’ αυτό ό,τι καλύτερο προστίθεται στο Κέντρο, σαν επέκταση ή διεύρυνση των υπηρεσιών του, προσφέρει μεγάλες προσδοκίες διά την περαιτέρω πορεία του λαού εν Χριστώ.
Επειδή πλέον μέσα στον περίβολο της Μεταμορφώσεως κυριαρχεί η εκπαιδευτική ζωή των νέων από την περιοχή, γι’ αυτό ο Ι. Ναός των Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης ανεγέρθηκε έξω από το περιτοίχισμα των σχολείων, με σκοπό να καθιερωθεί αυτός για την κοινοτική ζωή των πιστών και, κατ’ αυτό τον τρόπο, να ξεχωρισθούν τα προγράμματα και οι δραστηριότητες. Παρ’ όλο που η Κλινική ευρίσκεται στο εσωτερικό του περιτοιχίσματος των σχολείων, εκτός της μαθητιώσας Νεολαίας, θα εξυπηρετεί και όλους τους προσερχομένους ασθενείς, διά μέσου ειδικής εισόδου στα πλάγια του Ναού.

Εκκρεμεί η βαφή και ο εξοπλισμός του Ι. Ναού. Από τους ξυλουργούς οι προσφορές, για τα καθίσματα ήταν πολύ ψεύτικες. Ίσως θα πρέπει να βάλλουμε τα απαιτούμενα καθίσματα σταδιακά. Πάντως, οι ξυλουργοί μάς περιπαίζουν, σχετικά με το μεγάλο χώρο, που θα ντυθεί με καθίσματα. Ως προς τον εξοπλισμό όμως της Κλινικής, προχωρεί η εκτέλεση χωρίς πρόβλημα. Ο ιατρός Γεώργιος Sunday, ορθοπεδικός και εγγονός του μακαριστού π. Ηλία Buzinde, μεριμνά για να αγορασθούν τα σωστά εργαλεία και να τοποθετηθούν εκεί που πρέπει.
Η προσπάθεια για την ολική σωτηρία των ανθρώπων στη Ουγκάντα και σε όλη την Αφρική, ως έργο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, συνήθως συναντά πολλά απρόοπτα. Όμως, το έργο προωθείται παρά τις εκπλήξεις και καθυστερήσεις. Ο Θεός της αγάπης να ευλογεί όλους όσοι εργάζονται για τη σωτηρία των ανθρώπων.
Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως