Νέα της Ιεραποστολής

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Εκδήλωση: Ιεραποστολή και Μοναχισμός

Πριν από 3 εβδομάδες

Την Κυριακή 11 Ιουνίου, στις 11 π.μ., σας προσκαλούμε στη μηνιαία σύναξη της Αδελφότητάς μας, που θα γίνει στην αίθουσά μας, Μακένζυ Κινγκ 6, στη Θεσσαλονίκη. Ομιλητής αυτή τη φορά θα είναι ο ιεραπόστολος του Κονγκό π. Χρυσόστομος Μαϊδώνης, που θα μας αναλύσει το μεγάλο θέμα «Ιεραποστολή και Μοναχισμός».

Θα προηγηθεί Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου επί της οδού Παύλου Μελά. Θα χαρούμε να σας δούμε σε αυτή την τελευταία συνάντησή μας πριν τις διακοπές του καλοκαιριού.

 

Ιεραποστολή στην Ανατολική Τανζανία

Πριν από 1 μήνα

Αποσπάσματα από την ομιλία του Μητροπολίτη Ειρηνουπόλεως κ. Δημητρίου

«Οι 300 πιστοί που βρήκα στην Τανζανία, σήμερα είναι πάνω από 50.000. Ξέρετε γιατί; Όχι γιατί είμαστε άγιοι και κάνουμε θαύματα, αλλά για την αγάπη»

Οι Άγιοι Αιμίλιος και Κάστος οι Αφρικανοί

Πριν από 1 μήνα

Τους αγίους Αιμίλιο και Κάστο τους συναντάμε στα μέσα του 3ου  αι. μ.Χ. στην Καρχηδόνα, μια σπουδαία πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και της Αφρικανικής Ηπείρου. Δυστυχώς, δε γνωρίζουμε αρκετά βιογραφικά στοιχεία των αγίων. Ωστόσο, θα εκμεταλλευτούμε γι’ αυτή την παρουσίαση όσα σχετικά μάς παραθέτουν οι άγιοι Κυπριανός, επίσκοπος Καρθαγένης, και ο ιερός Αυγουστίνος. Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν ο ειδωλολάτρης Δέκιος, εχθρός του Χριστιανισμού και αμείλικτος διώκτης των πιστών. Δεν έχουμε σαφείς πληροφορίες για το αν οι άγιοι Αιμίλιος και Κάστος κατάγονταν από χριστιανικές οικογένειες ή αν ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό σε μεγαλύτερη ηλικία.

Στο διωγμό κατά των χριστιανών οι άγιοι βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Το δίλημμά τους τεράστιο: το κόστος, από τη μία, τερατώδες και φρικτό. το μαρτύριο, ο θάνατος δια πυράς, και από την  άλλη, υποτιμητικό, δειλό, πνευματικώς άνανδρο να αρνηθούνε την πίστη τους, να σώσουν την επίγεια, περιορισμένη τοπικά και χρονικά ζωή τους και να χάσουν την αιώνια ψυχή τους. Δυστυχώς, αρχικά, επέλεξαν το δεύτερο.  Δηλαδή, αρνήθηκαν την πίστη τους μπροστά στη βεβαιότητα της ωμότητας του μαρτυρίου και θυσίασαν στο βωμό προς τιμήν των ειδωλολατρικών θεοτήτων που βρίσκονταν στο Καπιτώλιο. Έγιναν «πεπτωκότες». Σ’ ένα κείμενό του περί των πεπτωκότων, ο άγιος Κυπριανός επίσκοπος Καρχηδόνας αναφέρει:

Όταν ήρθε οικειοθελώς στο Καπιτώλιο, όταν με τη θέλησή του πλησίασε στην υπακοή του σκληρού εγκλήματος, δεν έτρεμε η καρδιά του, δεν έπεσαν κάτω τα χέρια του; Δεν έχασε τις αισθήσεις του, δεν κόλλησε η γλώσσα, δε χάθηκε ο λόγος του; Μπόρεσε να σταθεί εκεί ο δούλος του Θεού και να μιλήσει και να αρνηθεί τον Χριστό, όταν αυτός είχε αποκηρύξει ήδη το διάβολο και τον κόσμο; Εκείνος ο βωμός, τον οποίο πλησίασε, δεν ήταν αφανισμός για κείνον; Δεν όφειλε να τρομάζει και να φύγει από το βωμό του διαβόλου, ο οποίος είχε φανεί να καπνίζει και να αναδίδει βδελυρά, σαν να ήταν κηδεία και ταφή της ζωής του; Γιατί φέρνεις μαζί σου, άθλιε, σφάγιο, για να θυσιάσεις; Ο ίδιος είσαι σφάγιο στους βωμούς· ο ίδιος ήρθες ως θύμα. Εκεί θυσίασες τη σωτηρία σου, την ελπίδα σου· εκεί κατέθεσες την πίστη σου στα νεκρικά πυρά».

(Φωτίου Ιωαννίδη, Κυπριανός Καρχηδόνας De Lapsis οι πεπτωκότες, εκδ.«Πουρναρά», Θεσσαλονίκη 2013, σσ. 55-57)

Συλλογιζόμενοι οι ήρωες της πίστης μας την πτώση τους και το τραγικό για τη σωτηρία τους σφάλμα που επιτέλεσαν, μετανόησαν. Τους έλεγξε η συνείδησή τους καθώς επίσης και το πνεύμα δικαιοσύνης που είχαν, αφού έντονα διακατέχονταν από το συναίσθημα ότι αδίκησαν τον Θεό. Γι’ αυτό και ο ιερός Αυγουστίνος σε μία ομιλία προς τιμήν τους επισημαίνει:

Τους μάρτυρες δεν τους κάνει η τιμωρία ή τα βασανιστήρια που υφίστανται, αλλά η δικαιοσύνη τους. Ο Θεός ευφραίνεται όχι με τους πόνους και τα μαρτύριά μας, αλλά με τη δικαιοσύνη μας. Γι’ αυτό ας μην κοιτάμε το μαρτύριο κάποιου, αλλά το σκοπό του μαρτυρίου. Για παράδειγμα, οι δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Κύριο: είχαν την ίδια τιμωρία με εκείνον, αλλά εκείνοι σταυρώθηκαν για τα ανομήματά τους, ενώ Εκείνος για να συγχωρεθούν οι δικές μας αμαρτίες. Επίσης, οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος δίνονται από τον Κύριο. Γι’ αυτό όσοι έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους εγκαταλείπονται από το Θεό, όπως ο Πέτρος, που τόλμησε να πει πως θα δώσει την ψυχή του για χάρη του Κυρίου και ο Κύριος τού αποκάλυψε ότι σύντομα θα τον απαρνηθεί τρεις φορές.  Έτσι και οι μάρτυρες Κάστος και Αιμίλιος, όσο είχαν μεγάλη εντύπωση για τον εαυτό τους, υφίσταντο ήττες, ενώ ο Θεός τούς βοήθησε, όταν άρχισαν να πολεμούν το διάβολο και ταπεινώθηκαν. Γιατί και η σωτηρία μας στηρίζεται στην ταπείνωση του Κυρίου: δεν θα είχαμε γνωρίσει τη σωτηρία, αν ο Κύριος δεν καταδεχόταν να ταπεινωθεί για χάρη μας. Ας τιμούμε λοιπόν τους μάρτυρες έχοντας ευλάβεια κι όχι με απερισκεψία και επιπολαιότητα, έχοντας σταθερότητα, αλλά όχι πείσμα, με ενότητα και όχι με τη διαίρεση των αιρέσεων. Αν θέλουμε να μιμηθούμε τους μάρτυρες, ας μιμηθούμε τη δικαιοσύνη τους.

(Αυγουστίνου Ιππώνος, Sermo 285, Indie Natali martyrum Casti et Aemilii, PL 38, 1293-1297).

Μετανόησαν ο Κάστος και ο Αιμίλιος και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο. Τους συγχώρεσε ο Κύριος και, όπως τονίζει ο άγιος Κυπριανός, «αν και νικήθηκαν στην πρώτη μάχη, αναδείχτηκαν νικητές στη δεύτερη. Αυτοί που υποχώρησαν προηγουμένως μπροστά στις φλόγες, έγιναν ισχυρότεροι από τις φλόγες κι εκείνα, που τους είχαν νικήσει, τώρα τα νίκησαν. Εκείνοι δεν ικέτευαν για οίκτο με δάκρυα, αλλά για τις πληγές του· όχι με θρηνητική φωνή αλλά και με σκισίματα και πόνο του σώματός τους. Αίμα έτρεχε αντί για θρήνους, αίμα έρρεε αντί για δάκρυα από τα μισοκαμμένα  σπλάχνα τους» (Φωτίου Ιωαννίδη, Κυπριανός Καρχηδόνας, De Lapsis, οι Πεπτωκότες, εκδ.«Πουρναρά», Θεσσαλονίκη 2013, σσ. 65-67).

Η μνήμη τους τιμάται στις 22 Μαΐου εκάστου έτους.

Οι Άγιοι της Αφρικής

Με αφορμή την μνήμη των αγίων Αιμιλίου και Κάστου θα εστιάσουμε την προσοχή μας στους αγίους της Αφρικής και στο κατά πόσον η προβολή τους από τους ιεραποστολικώς εργαζομένους αδελφούς στους ομογενείς Aφρικανούς μπορεί να βοηθήσει τους νεοφωτίστους -και όχι μόνο- Xριστιανούς.

Εορτή Αγίου, μίμησις Αγίου. Αξίζει δηλαδή να τιμούμε τους αγίους εντρυφώντας στους πνευματικούς αγώνες του βίου τους θέτοντάς τους ως πρότυπά μας, διότι μας ωθούν στην αγιότητα, όπως τονίζει πολύ χαρακτηριστικά ο ιερός Χρυσόστομος: «ὅταν ἀκούσωμεν τοῦ μέν τήν ὑπομονήν, τοῦ δέ τήν σωφροσύνην, ἑτέρου τό περί τήν φιλοξενίαν ἔτοιμον, καί ἑκάστου τήν πολλήν ἀρετήν, καί ὅπως τούτων ἕκαστος διέλαμψεν καί περιφανέστερος γέγονεν, εἰς ὅμοιον διεγειρόμεθα ζῆλον» (Βενεδίκτου Ιερομονονάχου, Χρυσοστομικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Άγιον Όρος 2002, σ. 77).

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός πως όλοι έχουμε μια ιδιαίτερη αγάπη και αδυναμία στους συντοπίτες μας αγίους ή ακόμα και σ’ αυτούς που με κάποιο τρόπο συνδεόμαστε ξεχωριστά και μοναδικά. Ίσως ξενίζει στα αυτιά μερικών αυτή η επιλογή και η ιδιαίτερη σχέση ενός ανθρώπου με έναν άγιο. Εντούτοις, είναι απολύτως φυσιολογική αφού άγιοι και αγωνιζόμενοι Xριστιανοί είμαστε ζωντανά μέλη του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Η δε κοινωνία και η ενότητα μεταξύ θριαμβεύουσας και στρατευομένης Εκκλησίας είναι αδιαμφισβήτητη και άρρηκτη. Μάλιστα, ο ιερός πατήρ υπογραμμίζει για τους αγίους: «Ὧσπερ ἦσαν φιλόθεοι, οὕτω καί φιλόστοργοι μάλιστα πάντων ἀνθρώπων οἱ ἅγιοι» (Βενεδίκτου Ιερομονονάχου, Χρυσοστομικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Άγιον Όρος 2002, σ. 79).

Συνεπώς, οφείλουμε να αναδείξουμε τους αφρικανούς αγίους

  • με εκδόσεις συναξαριών,
  • μέσω κηρυγμάτων και τελώντας βαπτίσεις με τα ονόματά τους
  • με την κατασκευή ναών προς τιμήν τους και
  • με τη δημιουργία αγιογραφιών που απεικονίζουν τους αγίους, όπως ακριβώς ήταν όταν ζούσαν και όχι όπως οι αγιογράφοι τους φιλοτέχνησαν (τις περισσότερες φορές με ανοιχτόχρωμα χρώματα και όχι σκούρους στην επιδερμίδα),

με απώτερο σκοπό να καταστήσουμε τους άγιους προσιτούς στη ζωή των Aφρικανών αδελφών μας, έτσι ώστε να συνδεθούν με περισσότερη ευκολία και οικειότητα μαζί τους αναγνωρίζοντάς τους ως ένα κομμάτι της πνευματικής τους ιστορίας και καταγωγής. Πάνω απ’ όλα όμως, θα αποκτήσουν τη βεβαιότητα ότι και αυτοί μπορούν, αν φυσικά το θέλουν, ν’ αγγίξουν την αγιότητα άσχετα με το χρώμα του δέρματος, το φύλο και την προέλευση, αφού για τον Θεό -όπως τονίζει ο απόστολος των εθνών- «οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην». «Πάντες γὰρ» ἡμεῖς «εἷς» ἐσμέν «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3,28).

Εκδήλωση: Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Τανζανία

Πριν από 2 μήνες

Την Κυριακή 14 Μαΐου στις 11 π.μ. σας προσκαλούμε σε μια ενημερωτική παρουσίαση για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην ανατολική Τανζανία. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως κ. Δημήτριος θα μας μιλήσει για το έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας τα τελευταία 10 χρόνια στην περιοχή αυτή και την ανταπόκριση των ιθαγενών στο κήρυγμα των ιεραποστόλων μας.

Θα προηγηθεί Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου επί της οδού Παύλου Μελά. Σας περιμένουμε!

Μυροφόρες Ευαγγελίστριες

Πριν από 2 μήνες

Είναι αδιαμφισβήτητο πως ο καθένας από εμάς, αν βρισκόταν στη συνοδεία του Χριστού, θα φοβόταν και θα δείλιαζε μπροστά στα δυσοίωνα περιστατικά που ακολούθησαν από την είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα και έπειτα. Μέχρι τότε ο Ιησούς θεράπευε οποιαδήποτε ασθένεια συναντούσε στο διάβα Του, υπέτασσε τόσο τα στοιχεία της φύσης όσο και τα δαιμόνια, γνώριζε τις σκέψεις των ανθρώπων πριν ακόμη τις εκφράσουν οι ίδιοι και το αποδείκνυε σε κάθε διάλογο που πραγματοποιούσε, νικούσε τον θάνατο με την ίδια ευκολία που επιτελούσε και τα άλλα σημεία Του. Αγία η βιωτή Του, αναμάρτητη και αψεγάδιαστη η διδασκαλία Του, ως Θεός που ήταν. Είχε αποκτήσει στενό και ευρύ κύκλο μαθητών και συνεργατών, όπως επίσης τον θαυμασμό ενός σαγηνεμένου πλήθους που Τον ακολουθούσε και Τον επευφημούσε. Οι Ισραηλίτες πίστευαν πως αυτός ήταν ο Μεσσίας του λαού τους, ο επίγειος βασιλιάς που περίμεναν (ακόμη περιμένουν και θα περιμένουν), ο οποίος θα ελευθέρωνε την πατρίδα τους και θα ασκούσε εξουσία∙ γι’ αυτό, άλλωστε, οι υιοί του Ζεβεδαίου ζήτησαν τόσο ωμά από τον Κύριο πρωτοκαθεδρίες: «δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου» (Μαρκ. 10,37).

Τι περίεργο όμως! Ο Ιησούς εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα, όχι πάνω σε άρμα ή βασιλική άμαξα, αλλά ανεβασμένος σε γαϊδουράκι. Δεν φοράει επίσημο ένδυμα ή στρατιωτική στολή, αλλά τα φτωχικά ρούχα της καθημερινότητάς Του. Δεν Τον ακολουθούν οι αξιωματικοί Του με σπαθιά στα χέρια, αλλά οι απλοί μαθητές Του. Δεν καλεί σε επανάσταση, δεν διεκδικεί τον Ναό, ούτε συμμαχεί με τις ιουδαϊκές αρχές – οι πρώτες πολιτικές και στρατιωτικές κινήσεις που θα επιδίωκε ένας διεκδικητής της εξουσίας με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση του Ισραήλ -, αλλά διώχνει τους εμπόρους από τον Ναό, θεραπεύει αρρώστους, ομολογεί έμμεσα στους αρχιερείς και γραμματείς πως αυτός είναι ο «Υιός Δαυίδ» και, όταν αισθάνεται ότι η παρουσία Του τους ενοχλεί και τους ελέγχει, «καταλιπὼν αὐτοὺς ἐξῆλθεν ἔξω τῆς πόλεως εἰς Βηθανίαν καὶ ηὐλίσθη ἐκεῖ» (Ματθ. 21,17). 

Μετά την απογοήτευση που υπέστησαν οι Ιουδαίοι – οι προσδοκόντες τον Ιησού ως Βασιλιά εγκόσμιο και την βασιλεία Του ως επίγεια – οι διαθέσεις απέναντί Του άρχισαν να γίνονται ολοένα και απειλητικότερες. Οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι συνωμοτούν εναντίον Του και αποφασίζουν να Τον συλλάβουν (Ματθ. 26,35). Ο Ιούδας Τον παραδίδει για τριάντα αργύρια (Ματθ. 26, 14-16). Ο Ιησούς γεύεται το τελευταίο Του δείπνο προφητεύοντας πως κάποιος από τους μαθητές Του θα Τον προδώσει (Ματθ. 26,17-30). Προλέγει την άρνηση του πρώτου των μαθητών, του Πέτρου. Προσεύχεται συντετριμμένος στη Γεσθημανή ομολογώντας πως «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου»(Ματθ. 26,38). Έπειτα, δέχεται το φίλημα του δόλιου Ιούδα, συλλαμβάνεται από πλήθος ανθρώπων με ξίφη και ρόπαλα, οδηγείται στο Μεγάλο Συνέδριο. Ποιος; Ο αναμενόμενος Μεσσίας, η ελπίδα του Ισραήλ, αυτός στον οποίο είχε στηριχτεί η πίστη για την σωτηρία και την ανάδειξη του έθνους τους! Καταδικάζεται από την ιουδαϊκή εξουσία σε θάνατο και ακολουθούν φτυσίματα και ραπίσματα σε βάρος Του. Τον αρνείται ο μαθητής που θα όφειλε να είναι μπροστάρης και αρχηγός της ομάδας των δώδεκα τώρα που Τον συνέλαβαν ∙ τον αρνείται μπροστά σε γυναίκες και μάλιστα δούλες! Κι όχι για μία, αλλά για δύο φορές και μία τρίτη μπροστά στους παρευρισκομένους… Στην συνέχεια, ο Ιησούς οδηγείται στον Πιλάτο και καταδικάζεται σε σταυρικό θάνατο, αφού ο λαός επιλέγει να ελευθερωθεί ο «επίσημος δέσμιος» – ο Βαραββάς – και να σταυρωθεί ο Αθώος, επιλέγει την αμαρτία από την αρετή. Ο Χριστός εμπαίζεται από τους στρατιώτες, βασανίζεται, εξευτελίζεται και πεθαίνει κρεμασμένος στο σταυρό.

Σ’ εκείνα τα δύσκολα, τα αποκρουστικά, τα δυσβάστακτα τελευταία γεγονότα της ζωής του Χριστού «ἦσαν δὲ ἐκεῖ» –συνοδοιπόροι, συμπαραστάτες- «καὶ γυναῖκες πολλαὶ ἀπὸ μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ ᾿Ιησοῦ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ· ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ ᾿Ιωσῆ μήτηρ, καὶ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου»(Ματθ. 27,55-56). Ήταν οι Μυροφόρες. «Μυροφόρες -κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά- είναι οι γυναίκες που ακολούθησαν τον Κύριο μαζί με την Μητέρα του, έμειναν μαζί της κατά την ώρα του σωτηριώδους πάθους και φρόντισαν να αλείψουν με μύρα το σώμα του Κυρίου. Όταν δηλαδή ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος ζήτησαν και έλαβαν από τον  Πιλάτο το δεσποτικό σώμα, το κατέβασαν από τον σταυρό, το περιέβαλαν σε σινδόνια μαζί με εκλεκτά αρώματα, το τοποθέτησαν σε λαξευτό μνημείο και έβαλαν μεγάλη πέτρα επάνω στην θύρα του μνημείου, παρευρίσκονταν θεωρώντας κατά τον ευαγγελιστή Μάρκο η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία που καθόταν απέναντι του τάφου. Με την φράση και η άλλη Μαρία εννοούσε οπωσδήποτε την Θεομήτορα∙ διότι αυτή λεγόταν μητέρα και του Ιακώβου και του Ιωσή, που ήσαν από τον Ιωσήφ τον Μνήστορα. Δεν παρευρισκόταν δε μόνο αυτές παρατηρώντας, όταν ενταφιαζόταν ο Κύριος, αλλά και άλλες γυναίκες». (Βενεδίκτου Ιερομονάχου, Παλαμικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδίας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Άγιον Όρος 2007, σσ. 646-647).

Δόξα όμως να ’χει ο καλός Θεός, ο πάνσοφος Δημιουργός των πάντων! Το σχέδιο της Θείας Οικονομίας Του υλοποιήθηκε. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, οδηγήθηκε στον θάνατο και τον νίκησε. Αναστήθηκε!!

Αναστήθηκε και φανερώθηκε πρώτα στις Μυροφόρες, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, γιατί αυτές είχαν το θάρρος να επισκεφτούν το μνήμα του:

  • «Ὀψὲ δὲ σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν σαββάτων, ἦλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον» (Ματθ. 28,1)
  • «Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου» (Μαρκ. 16, 1-2).
  • «Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέος ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καί τινες σὺν αὐταῖς»(Λουκ. 26,1) «και ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ ᾿Ιωάννα καὶ Μαρία ᾿Ιακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς» (Λουκ. 26,10).
  • «Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνημεῖον» (Ιωαν. 20,1).

Εμφανίστηκε στις Μυροφόρες και τις έδωσε την εντολή να μεταδώσουν το μήνυμα της Αναστάσεώς Του στους μαθητές, δηλαδή τους ζήτησε να κάνουν ιεραποστολή στους Αποστόλους:

«Κηρύξατε τοῖς κήρυξιν αὐτοῦ Μαθηταῖς» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 150) και ακόμη,

«ἀπελθοῦσαι κηρύξατε, τοῖς αὐτοῦ Μαθηταῖς»(Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 25),

έτσι ώστε να μετατρέψει την λύπη των μαθητών σε χαρά, όπως όμορφα επισημαίνει ένα τροπάριο της ακολουθίας της Κυριακής των Μυροφόρων∙ «Μαθηταῖς ἀπαγγείλατε∙ τήν κατήφειαν, εἰς χαράν μετατρέψατε» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 152).

  • «Καὶ ταχὺ πορευθεῖσαι εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ ἰδοὺ προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν» (Ματθ. 28,7) και «λέγει αὐταῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· μὴ φοβεῖσθε· ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖς ἀδελφοῖς μου ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, κἀκεῖ με ὄψονται» (Ματθ. 28, 10).
  • «Υπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου» (Μαρκ. 16, 7-8). 
  • «Καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς» (Λουκ. 24,9).
  • «Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· μή μου ἅπτου· οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα μου· πορεύου δὲ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ εἰπὲ αὐτοῖς· ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν. ἔρχεται  Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀπαγγέλλουσα τοῖς μαθηταῖς ὅτι ἑώρακε τὸν Κύριον, καὶ ταῦτα εἶπεν αὐτῇ» (Ιωαν. 20, 17-18). 

Οι Μυροφόρες, παρ’ όλο που δεν πίστευαν στην Ανάσταση, έμειναν πιστές στον διδάσκαλό τους. Ακόμη και όταν ο Χριστός πέθανε, η καρδιά τους διατηρήθηκε προσκολλημένη σ’ Εκείνον όπως όταν ζούσε, όπως όταν Τον ακολουθούσαν με πόνο ψυχής στο μαρτύριο. Έμειναν πιστές στον Ιησού που τους έταξε αιώνια ζωή και τώρα βρίσκεται στον τάφο. Ώ αφοσίωση! Ώ θείος πόθος! Με κίνδυνο της ζωής τους επισκέπτονται τον τάφο του διδασκάλου για να αλείψουν με μύρα το τίμιο σώμα Του. Τι ανδρεία! Τι γενναιότητα! Τι αγάπη! «Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Ιω. Α. 4,18). Πού βρίσκεσαι Σίμων Βαριωνά να δεις το θάρρος που επιδεικνύουν αυτές οι γυναίκες; Πού είσαι Πέτρο που με βεβαιότητα υποστήριζες πως και αν όλοι χάσουν την εμπιστοσύνη τους στον Χριστό η δική σου ποτέ δε θα εκλείψει (Ματθ. 26, 33) και, ακόμα, πως δεν θα Τον αρνηθείς, έστω και αν χρειαστεί να πεθάνεις μαζί Του (Ματθ. 26,35); Πού κρύβεσαι τώρα εσύ που έκλαψες πικρά (Ματθ. 26,75); Γιατί δεν παραστέκεσαι συνοδοιπόρος στο πάθος του Χριστού, κάτω από τον Σταυρό Του και δεν δίνεις το παρόν στον θάνατό Του; Γιατί δεν τρέχεις στο μνήμα Του να βοηθήσεις τις γενναίες Μυροφόρες να κυλίσουν το λίθο; Πού μένετε μαθητές του Χριστού – πλην βεβαίως του Ιωάννη που στεκόταν δίπλα στο σταυρό – αμπαρωμένοι από φόβο, απογοήτευση και απιστία;

Η ανδρεία των Μυροφόρων κάλυψε την δειλία  των μαθητών σ’ αυτά τα δύσκολα γεγονότα (Χρυσοστόμου, Εις Ματθαίον, ΕΠΕ, τ.12, σσ. 366-376) και γι’ αυτό τιμήθηκαν από τον Κύριο ∙ πρώτα σ’ αυτές έφτασε το μήνυμα της Αναστάσεως από τον άγγελο, πρώτα σ’ αυτές εμφανίσθηκε ο Ιησούς αναστημένος κι αυτές έλαβαν την πρώτη εντολή μεταδόσεως της χαρμόσυνης αγγελίας της Αναστάσεως του Χριστού. Έγιναν «γυναῖκες εὐαγγελίστριαι» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 25)  κι ευαγγέλισαν τους μετέπειτα ευαγγελιστές του κόσμου∙ «Γυναῖκες μετὰ μύρων θεόφρονες, ὀπίσω σου ἔδραμον, ὃν δὲ ὡς θνητὸν μετὰ δακρύων ἐζήτουν, προσεκύνησαν, χαίρουσαι ζῶντα Θεόν, καὶ Πάσχα τὸ μυστικόν, σοῖς Χριστὲ Μαθηταῖς εὐηγγελίσαντο» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 143).

Η μνήμη τους τιμάται τη δεύτερη Κυριακή μετά την Ανάσταση εκάστου έτους. 

πολυτκιον

Τας μυροφόροις γυναιξί, παρ τ μνμα πιστάς, γγελος βόα· τ μύρα τος θνητος πάρχει ρμόδια· Χριστς δ διαφθορς δείχθη λλότριος· λλ κραυγάσατε· νέστη Κύριος, παρέχων τ κόσμ τ μέγα λεος.

Πώς ζούσαν τα ορφανά της Καλκούτας πριν τους αγκαλιάσει η Ορθόδοξη Εκκλησία;

Πριν από 5 έτη

Δείτε στο παρακάτω βίντεο μια παρουσίαση για την κατάσταση στην οποία ζουν χιλιάδες μικρά παιδιά της κατώτερης κοινωνικής τάξης άστεγα στους δρόμους της Καλκούτας. 150 από αυτά είχαν την ευλογία να αγκαλιαστούν από τα ορφανοτροφεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και να σωθούν έτσι από την πείνα, τις ασθένειες, την αμάθεια, την εκμετάλλευση και την πορνεία. Βοηθήστε, ώστε να συνεχιστεί το έργο των ορφανοτροφείων μας.

Το βίντεο προέρχεται από το 17ο Συνέδριο Εξωτερικής Ιεραποστολής του Πανελλήνιου Χριστιανικού Ομίλου Εξωτερικής Ιεραποστολής.

Εξωτερική Ιεραποστολή: Κυκλοφόρησε το καλοκαιρινό μας τεύχος

Πριν από 2 εβδομάδες

Κυκλοφόρησε το καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού μας «Εξωτερική Ιεραποστολή» με νέα και ανταποκρίσεις από 4 ηπείρους και 13 ιεραποστολικά κλιμάκια.

  • Πώς ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου Ιερού Ναού στα νησιά Σαμόα;
  • Ποια χώρα της Ασίας θα αποκτήσει το δικό της ιεραπόστολο;
  • Πώς ζουν τα 20 παιδιά του ορφανοτροφείου μας στη Μαδαγασκάρη;
  • Ποια εικόνα συνάντησε ο νέος επίσκοπος στην Αρούσα της Ανατολικής Τανζανίας;

Αυτά και άλλα πολλά στο τεύχος που έχετε στα χέρια σας. Ξεφυλλίστε το, διαβάστε το, μοιραστείτε το.

Ένα ευχαριστώ δε φτάνει

Πριν από 2 εβδομάδες

Φίλοι και φίλες της Ιεραποστολής,

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε.

Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που ο Πανάγαθος Θεός με οδήγησε στην Ιεραποστολή. Tο 1996, ήρθε στην Ελλάδα ο μακαριστός Μητροπολίτης Καμπάλας και πάσης Ουγκάντας κυρός Θεόδωρος Nankyama, βαριά άρρωστος. Όταν πήγα να τον δω, με παρακάλεσε να κατέβω μαζί του στην Ουγκάντα, για να βοηθήσω την Εξωτερική Ιεραποστολή. Τα έχασα πραγματικά, διότι ο κυρός Θεόδωρος ήταν για μένα τα πάντα. Με είχε μαζέψει από ένα κεντρικό δρόμο της Καμπάλας, όπου γύριζα σαν αδέσποτο σκυλί και με φρόντισε για τα πάντα. «Τι να κάνω τώρα που είναι άρρωστος; σκέφτηκα. Θα πάω για λίγο και μόλις γίνει καλά, ξαναέρχομαι στην Ελλάδα».

Δυστυχώς, ο κυρός Θεόδωρος δεν έγινε καλά, αλλά κοιμήθηκε εν Κυρίω. Στην κηδεία του είδα κάτι που με συγκλόνισε. Ήταν τα παιδιά τα ορφανά, φτωχά και αδέσποτα, που ο Δεσπότης είχε μαζέψει κοντά του. Όλα είχαν μία ερώτηση: «Ποιος θα μας αναλάβει από εδώ και πέρα;». Τότε άκουσα μια φωνή μέσα μου, που έλεγε, «εγώ»· και πράγματι εκείνη τη μέρα αποφάσισα να μείνω κοντά σ’ αυτά τα παιδιά.

Το ίδιο έτος, 1997, ο νέος Μητροπολίτης της Καμπάλας και πάσης Ουγκάντας κ. Ιωνάς με διόρισε εφημέριο στην ιστορική ενορία της Μεταμόρφωσης στο χωριό Degeya. Ιστορική ενορία, επειδή αυτή υπήρξε η πρώτη ενορία των ντόπιων Αφρικανών της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το πρώτο μου γράμμα το έγραψα στον Παναγιώτη Παπαδημητρακόπουλο – αιωνία η μνήμη του! Σε λίγες μέρες είχα λάβει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για το ορφανοτροφείο. Από τότε μέχρι και σήμερα η Αδελφότητα δεν έχει φύγει από το πλευρό μου. Πολλές φορές μάς έχει βοηθήσει στα συσσίτια, στην ανοικοδόμηση δύο δημοτικών σχολείων στην περιοχή και στην εκπαιδευτική υιοθεσία. Δύο παιδιά έχουν σπουδάσει μέχρι το Πανεπιστήμιο, κτίσαμε ένα κέντρο υγείας στη μνήμη του αοίδιμου Παναγιώτη, αποκτήσαμε ένα μύλο, ένα τρακτέρ, και η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης ολοκληρώνεται. Σας είμαστε πολύ ευγνώμονες!

Δεκαπέντε παιδιά από το ορφανοτροφείο έχουν χειροτονηθεί ιερείς με επικεφαλής τον πατέρα Παύλο Nzalambi, το νέο αρχιερατικό επίτροπο της Μητρόπολης Καμπάλας και πάσης Ουγκάντας, και τον ιερομόναχο πατέρα Πρόδρομο, ηγούμενο του πρώτου ανδρικού μοναστηριού της Ουγκάντας. Έξι κορίτσια από το ορφανοτροφείο έχουν γίνει παπαδιές. Τρία κορίτσια έχουν γίνει μοναχές με επικεφαλής την αδελφή Μαρία, ηγουμένη του πρώτου γυναικείου μοναστηριού της Οσίας Μαρίας. Σε λίγες εβδομάδες, αναχωρούν για τη Ρόδο άλλα τρία κορίτσια, για να δοκιμαστούν σε ένα γυναικείο μοναστήρι και να προετοιμαστούν για την ίδρυση δεύτερου γυναικείου μοναστηριού. Πολλοί καθηγητές, δάσκαλοι, νοσοκόμες, γιατροί, δικηγόροι, αστυνομικοί, κατηχητές και κατηχήτριες…

Συνεχίζουμε να περιμένουμε το υστέρημά σας, για να κρατήσουμε, όσο μπορούμε, ανοιχτά τα κέντρα της προσφοράς.

Ευχόμαστε πάσα παρά του Κυρίου χάρη και ευλογία και καλή ιεραποστολική χρόνια.

π. Ιωάννης Kibuuka

Επίσκεψη στη Μητρόπολη των ηρώων

Πριν από 4 εβδομάδες

Με την ευλογία του εξαίρετου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γουινέας κ. Γεωργίου, επισκέφθηκα τη Σιέρρα Λεόνε, μια χώρα που δοκιμάσθηκε από το θανατηφόρο ιό έμπολα. Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν ότι έπρεπε να επικοινωνήσω με τους Σιέρραλεονέζους, χωρίς όμως εγώ να γνωρίζω αγγλικά. Και όμως αυτό έγινε χωρίς καμία δυσκολία! Θυμήθηκα τα αγγλικά μου από το σχολείο, αν και με κορόιδευαν τα παιδιά. Όμως με τη γλώσσα της αγάπης, γινόμουν παιδί με τα παιδιά, νέος με τους νέους, μεγάλος με τους μεγάλους. Πολλοί ρωτάνε πώς μπορούν να γίνουν ιεραπόστολοι. Μα η απάντηση είναι απλή: δε χρειάζεται να είσαι πλούσιος, για να γίνεις ιεραπόστολος, αλλά χρειάζεται θέληση. Διότι αν θες, τότε μπορείς.

Κατά την παραμονή μου, με υποδέχθηκε ο αγωνιστής ιεραπόστολος π. Θεμιστοκλής. Ασχολήθηκα με την επιμόρφωση των ιερέων, διότι οι περισσότεροι προέρχονται από το Ισλάμ, τους Μεθοδιστές και Προτεστάντες και έχουν ανάγκη να μάθουν τη λειτουργική ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ασχολήθηκα επίσης και με τη νεολαία που θα αποτελέσει με τη βοήθειά σας τα μελλοντικά στελέχη της Εκκλησίας του Χριστού. Η Ιεραποστολή προσπαθεί να ανακουφίσει τους ανθρώπους, κατά τη ρήση του Ιησού: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Χτίζει εκπαιδευτικά κέντρα, φροντίζει τους αναπήρους και παρέχει ζεστό φαγητό κάθε Κυριακή μετά τη Θεία Λειτουργία, όχι μόνο στους Ορθοδόξους αλλά σε όλους ανεξαρτήτως θρησκείας.

Μεγάλη συγκίνηση μού προκάλεσε μια κοπέλα, όταν ζήτησα να γνωρίσω τη μητέρα της. «Όχι, πάτερ, δεν μπορείς να τη γνωρίσεις, διότι είναι αγράμματη και δεν ξέρει αγγλικά…»! Τη στιγμή εκείνη δάκρυσα! Της είπα: «Η μητέρα μου είναι και αυτή αγράμματη και όμως με έφερε στον κόσμο. Την αγαπάω και είμαι υπερήφανος να την παρουσιάσω χωρίς ντροπή και να πω: Αυτή είναι η μεγάλη μου αγάπη». Η μητέρα της ήρθε. Στο τέλος της κουβέντας μας, αυτή η γυναίκα μού λέει με συγκινητική φωνή: «Εγώ, πάτερ, είμαι αγράμματη, αλλά θέλω η κόρη μου να μη μείνει έγκυος από κάποιο αγόρι αλλά να σπουδάσει. Σας παρακαλώ, βοηθήστε την, διότι τα δυο άλλα μου παιδιά έμειναν έγκυες και δε γνώρισαν το σχολείο». Αυτή τη στιγμή, επανέρχονται στα αφτιά μου αυτά τα λόγια. Της υποσχέθηκα ότι η Ιεραποστολή μας, που αγαπά τη νεολαία, θα καταβάλλει κάθε προσπάθεια, ώστε να πραγματοποιηθεί το όνειρό της. Αυτή είναι η Αφρική μας… Μπορεί κανείς να τη σώσει; Μόνο ο Ορθόδοξος Χριστιανός θα απαντούσε σε αυτή την ερώτηση.

Έβλεπα πώς σκοτωνόντουσαν μικροί και μεγάλοι για ένα πιάτο φαγητό ή για τα ρούχα που έπαιρναν, και δεν άντεξα. Για αυτό ζητώ από όλους τους αναγνώστες να πείτε έστω ένα Κύριε ελέησον για αυτό το λαό. Eξάλλου ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι: «καλύτερη θεωρώ την αγάπη προς τους φτωχούς και την ευσπλαχνία και τη συμπάθεια προς τους συνανθρώπους. Τίποτε δεν είναι πιο αρεστό στο Θεό από τη συμπάθεια αυτή».

† Αρχιμ. Αθανάσιος Κayembe

Ιεραποστολή και εκπαίδευση στην Αφρική

Πριν από 1 μήνα

Η εντολή του Κυρίου Ιησού Χριστού στους Αγίους Αποστόλους Του, και κατ’ επέκταση στην Εκκλησία και σε κάθε χριστιανό ξεχωριστά, υπήρξε σαφής: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱού καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. 28:19-20). Η εντολή αυτή αποτελεί την αφετηρία και την οδηγητική γραμμή κάθε ιεραποστολικής προσπάθειας της αποστολικής Εκκλησίας, ανά τους αιώνες. Είναι επίσης σαφές ότι η εντολή του Χριστού αναφέρεται σε μία σχέση διδαχής-μαθητείας μεταξύ των φορέων του ευαγγελικού μηνύματος («πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν»), και των αποδεκτών αυτού του μηνύματος («πάντα τά ἔθνη»).

Η Εκκλησία καλείται να γίνεται ενσαρκωτής και δάσκαλος του μεγάλου, ομολογουμένως, μυστηρίου της ευσέβειας (1 Τιμ. 3:16), και τα έθνη καλούνται να μαθητεύσουν και να μυηθούν στο μυστήριο. Η διαδικασία της διδασκαλίας είναι επίπονη, προϋποθέτει συνθήκες κατάλληλες και ευνοϊκές, κατάθεση αίματος και πνεύματος εκ μέρους των δύο συντελεστών αυτής της μαθησιακής διεργασίας, που μπορεί να είναι μακρά, ισόβια, έως ότου καταλήξει, χάριτι Θεού, στη χριστοκεντρικότητα και τη χριστοείδεια.

Αυτή, συνεπώς, είναι η πεμπτουσία της ιεραποστολής. Ο λόγος, οι δραστηριότητες, τα οράματα του ιεραποστολικού έργου της Εκκλησίας θα πρέπει να διατρέχουν αυτή τη ραχοκοκαλιά του είναι της, να στρέφονται γύρω απ’ αυτόν τον άξονα. Τότε, και μόνο τότε, τα αποτελέσματα θα είναι θεάρεστα και ευεργετικά για το παρόν και το αιώνιο μέλλον των πενομένων σε Αλήθεια και Φως ανθρώπων της οικουμένης.

Στην πορεία της η Εκκλησία κηρύττει, κατηχεί, νουθετεί, ευαγγελίζεται με τον λόγο και την πράξη της, χρησιμοποιώντας μορφές και όρους του κόσμου τούτου, στα οποία προσδίδει νέα διάσταση και βάθος. Οι συνθήκες των διαφόρων λαών προσλαμβάνονται και αξιοποιούνται, ώστε να γίνουν τα εργαλεία της σποράς του Λόγου, του Χριστού. Αυτή η πορεία είναι η αδιάκοπη Ενσάρκωση του Υιού του Θεού στις καρδιές των παιδιών Του.

Στην περίπτωση της Αφρικής, και όχι μόνο, η ιεραποστολική αξίνη καλείται να προχωρήσει αργά και πολύ προσεκτικά, και να δαπανήσει πολύ χρόνο και κόπο στην προετοιμασία του εδάφους που παραλαμβάνει. Χρειάζεται πρώτα να διαμορφώσει πολιτισμό και στη συνέχεια να τον μεταμορφώσει και να τον Χριστοποιήσει. Ο δρόμος προς τον πολιτισμό περνάει διαχρονικά μέσα από την παιδεία. Δε θα ήταν, επομένως, υπερβολή να ισχυριστούμε ότι στην αφρικανική πραγματικότητα η ιεραποστολή προτού κτίσει, οργανώσει και λειτουργήσει μια εκκλησία, θα πρέπει να κτίσει, να οργανώσει και να λειτουργήσει ένα σχολείο.

Ξανά και ξανά, πάνω στο δίδυμο σχολείο-εκκλησία, σε μας επαφίεται και εναπομένει να χτίζουμε τα ιεραποστολικά μας οράματα και τους προσανατολισμούς μας.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

Μια ανθρώπινη ιστορία, γεμάτη από Θεό

Πριν από 1 μήνα

Ένα πρωινό μιας αυγουστιάτικης Κυριακής, περιμέναμε στο Ιεραποστολικό μας Κέντρο έναν Ιερέα από τη Σιέρρα Λεόνε, που είχε φέρει για λόγους υγείας στην Γκάνα την Πρεσβυτέρα του, η οποία έπασχε από την ανίατη νόσο σε διάφορα μέρη του σώματός της.  Ο πατήρ Αλέξανδρος, εκείνο το πρωινό ήλθε μόνος του, επειδή η Πρεσβυτέρα του βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ο κληρικός αυτός, ήταν κοντός στο ανάστημα και μόλις είχε χειροτονηθεί, αφού περπατούσε και μπερδεύονταν τα πόδια του με τα ράσα. Όμως, ήταν ευδιάκριτο το ταπεινό του φρόνημα και, καθώς περπατούσε, φαινόταν ελαφρύς επάνω στην γη.

Πέρασαν αρκετές ημέρες και, μετά από μικρό χρονικό διάστημα, ήρθαν και έμειναν κοντά μας στο Ιεραποστολικό Κέντρο της Άκκρας. Δυστυχώς, στην Πρεσβυτέρα του, εκτός από μια σχετική αναπηρία, της προστέθηκε και ο ακρωτηριασμός του  δεξιού της χεριού λόγω καρκίνου.

Τους παρατηρούσα στην καθημερινή τους διαβίωση κοντά μας. Διέκρινα τον πατέρα Αλέξανδρο, μέρα παρά μέρα, να βάζει την σκάφη και, με τα χέρια του, να πλένει τα ρούχα του και αυτά της Πρεσβυτέρας του, ενώ εκείνη να μη τον αφήνει μόνο του, αλλά να κάθεται δίπλα του σε έναν τσιμεντόλιθο και να του μιλάει. Αφού στη συνέχεια τελείωνε το πλύσιμο, κουβαλούσε τα ρούχα για να πάει να τα απλώσει στην άλλη μεριά του Ιεραποστολικού Κέντρου. Αυτή από δίπλα του, με αργά βήματα, πήγαινε μαζί του σιγά σιγά, ενώ εκείνος άπλωνε τα ρούχα για να στεγνώσουν. Αυτή δίπλα του με την πατερίτσα, στεκόταν ανήμπορη να δώσει χέρι βοηθείας, στην πραγματικότητα όμως βοηθούσε με την στάση της. Το απόγευμα, καθόντουσαν δίπλα-δίπλα κάτω από το μεγάλο δέντρο του Ιεραποστολικού Κέντρου και εκείνος τής διάβαζε διάφορα κομμάτια από την Αγία Γραφή. Όταν τους έβλεπες να μιλάνε μεταξύ τους, υπήρχε πλήρης αρμονία. Μιλούσαν και κοίταζαν στην ίδια κατεύθυνση.

Η παρουσία του πατρός Αλεξάνδρου και της Πρεσβυτέρας του Ελισάβετ ήταν μεγάλο ζωντανό παράδειγμα και, ταυτόχρονα, κήρυγμα συζυγικής αγάπης, αφοσίωσης και πίστης στο θέλημα του Θεού. Η βιοτή τους είναι ένα σιωπηρό κήρυγμα, το οποίο αφήνει βαθύ αντίκτυπο και ζωντανό παράδειγμα της αθόρυβης παρουσίας του Θεού ανάμεσά μας.

Αγαπητά μου Μέλη της Αδελφότητος Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, η παρουσία του Θεού στη ζωή μας είναι ο σπουδαιότερος και μεγαλύτερος συντελεστής εξευγενισμού μας. Ζωντανό παράδειγμα, οι πρωταγωνιστές της περιγραφόμενης ιστορίας μας. Αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση της ζωής του Θεού, η οποία περιγράφεται μόνο με μια λέξη: Αγάπη.

Την αγάπη αυτή κι εσείς την κάνετε πραγματικότητα με τη συμπαράστασή σας στον αγώνα που δίνουμε στο μεγάλο αγρό της Αφρικής, προσπαθώντας να σπείρουμε την αγάπη του Θεού στις ταλαιπωρημένες, πλήν αξιοπρεπείς, ανθρώπινες ψυχές.

Με την εν Χριστώ αγάπη
† Ο Άκκρας Νάρκισσος